O ΠΕΙΡΑΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ ΒΡΑΒΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ 

Ανακοίνωση αποτελεσμάτων

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε ο Πανελλήνιος Διαγωνισμός Ποίησης

του Πειραϊκού Συνδέσμου και του περιοδικού Μανδραγόρας. Το πλήθος και η

ποιότητα των συμμετοχών έκαναν το έργο της κριτικής επιτροπής ευχάριστα

δύσκολο.

Η απονομή των διακρίσεων έγινε σε ειδική εκδήλωση στην Αίθουσα Βαρώνου Κίμωνος Ράλλη,

στο Μέγαρο του Πειραϊκού Συνδέσμου, Καραΐσκου 104 & Σωτήρος, στον Πειραιά. 

ανάμεσα στους επισήμους, αισθητή έκανε την παρουσία του

ο κος

Γιάννης Β. Σίμος

Έφορος του Φιλολογικού Πειραικού Συνδέσμου

συνολικά βραβεύθηκαν 26 άτομα

την κριτική επιτροπή του διαγωνισμού αποτελούσαν ο騴

Κώστας Κρεμμύδας (διευθυντής περιοδικού «Μανδραγόρας», διδάσκων Ελληνικού

Ανοικτού Παν/μίου), Αθηνά Κορώνη (π. επίκουρη καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής

Παν/μίου Πατρών), Μάνος Στεφανίδης (Αν. καθηγητής Παν/μίου Αθηνών),

Θόδωρος Κατσικάρος (Δρ. Συγκριτικής Φιλολογίας, διδάσκων Ελληνικού Ανοικτού

Παν/μίου)

Ανάμεσα  στους βραβευμένους συγγραφείς, ήταν και η Θάσια ποιήτρια Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου 

με το ποιήμα της

Η Τύχη του Θαλή, με το οποίο αποτυπώνεται ποιητικά με πρωτότυπο τρόπο μέσα από 

θεώρημα Γεωμετρίας, η δυσαρμονία των σχέσεων!

Συγκινημένη για μια ακόμη βράβευση και αποδοχή της ποίησής της ανά το πανελλήνιο, 

αφιέρωσε το βραβείο στο νησί που φιλοξενεί τις ανάσες της και το οποίο το υπηρετεί λόγοις, 

έργοις για αρκετές δεκαετίες με τον ακτιβισμό της, την Θάσο

αλλά και στην γενέτειρα του πατέρα της την Νίσυρο, το νησί της νοσταλγίας των βιωμάτων

 και των μνημών, δηλώνοντας ακόμα οτι οι Ελληνες που μένουν σε νησιά και τους 12 μήνες του χρόνου, 

 είναι αυτοί που κρατούν τα πατρώα εδάφη ελληνικά, τασσόμενοι  σε αυτά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, 

που και οι ποιητές τάσσονται στις λέξεις...

 Το βραβείο της  Ανδρομάχης παρέλαβε η φίλη της, ποιήτρια Eπίτιμη Γενική Γραμματέας της Πανελλήνιας

 Ενωσης Λογοτεχνών

κα Εύα Παπαδημητρίου Χαλκιαδάκη, ενώ το διάβασε η Θεατρική Ομάδα του Πειραικού Συνδέσμου, 

που απαρτίζεται από νέους ηθοποιούς...

ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ: ΘΑΛΗΣ

Η Τύχη του Θαλή

Να λοιπόν·

που Εγώ ορίζω το Παράλληλο...

Σχεδιάζω, Διαγράφω

Και Ορίζω το Παράλληλο.

Εγώ, που δεν φαινότανε

να έχω νου γεωμετρικό

βρέθηκα, με ένα χάρακα στο χέρι

να ζωγραφίζω τη Ζωή ως το Άπειρο.

Παράλληλα αισθήματα

δρόμοι, όνειρα, όλα παράλληλα.

Ήταν καθώς φαίνεται καθορισμένο

να ‘χω την τύχη του Θαλή.

Μαθήματα γεωμετρίας ιδιαίτερα

να παραδίδω στον εαυτό μου.

Σε όλα τυπική

Σε όλα καθωσπρέπει

Και προπαντός να σέβομαι τα Αξιώματα.

Όλα αυτά που καθώς λένε

πρέπει να τα δεχτούμε

για να προχωρήσουμε παραπέρα.

Μονάχα ετούτο εδώ

το αξίωμα της γεωμετρίας

φαίνεται να κατάφερα να καταρρίψω.

Για τις παράλληλες γραμμές

που τάχα τέμνονται στο άπειρο.

Μιας και οι δικές μου οι παράλληλες γραμμές μου

δεν φαίνεται να τέμνονται ούτε στο άπειρο.

Μιας και ούτε στο άπειρο

Ούτε στο άπειρο δεν φαίνεται να σ’ έχω.

Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου

 

 

MAΡΙΑ ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΟΥ ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Αγαπητή κυρία Mαρία-Φιλομήλα Φιλιππίδου,

Συγχαρητήρια για τη βράβευσή σας στον διαγωνισμό του 9ου Παγκόσμιου

 Λογοτεχνικού Διαγωνισμού του ΕΠΟΚ όπου συμμετείχατε με το ποίημα

 

"Ελλάδα" και αποσπάσατε Έπαινο Ποίησης Ελεύθερου Στίχου

. Σας επισυνάπτω την  πρόσκληση της απονομής των βραβείων και θα ήθελα με

 ενημερώσετε εάν θα παραστείτε στην εκδήλωση.

Σας ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας.

Με εκτίμηση

Εκ του ΔΣ του ΕΠΟΚ 

Τζούλια Πουλημενάκου 

Αντιπρόεδρος

ΕΛΛΑΔΑ

Μια θάλασσα στην οποία κατηφορίζει ένα βουνό. ΕΛΛΑΔΑ!

Δυο παιδιά που παίζουν αμέριμνα στη θάλασσα. ΕΛΛΑΔΑ!

Ένα βραδινό αεράκι στη βεράντα ενός σπιτιού. ΕΛΛΑΔΑ!

Μια πανσέληνος του Αυγούστου. ΕΛΛΑΔΑ!

 

Με τα λάθη όμως...

 

Μια κατακαμένη βουνοπλαγιά. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

Φτώχεια και πείνα σε χωριά και πόλεις. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

Παιδιά με το χέρι απλωμένο για ελεημοσύνη. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

Εγκληματικότητα παντού και οι ραδιούργοι να γλιστρούν. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

Κλεψιά, προδοσία, παρανομία. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

 

Και ξέρετε γιατί;

 

Γιατί αφήσαμε άλλους να αποφασίζουν για το τι είναι Ελλάδα.

 

Μαρία-Φιλομήλα Φιλιππίδου

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΓΟΝΕΙΣ!

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ 

ΣΤΟ ΚΑΛΟΓΕΡΙΚΟ ΘΑΣΟΥ ΣΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Ναι, σήμερα για άλλη μια φορά γιορτάζουμε

την μέρα της μητέρας

αναρωτιέμαι αν από του χρόνου και με την ίδια συνέπεια, θα έπρεπε να καθιερώσουμε επιτέλους στην Ελλάδα

να γιορτάζουμε και την μέρα του πατέρα με την ίδια ακριβώς λαμπρότητα και κατ επανάληψη ,ώστε να γίνει από κοινού κατανοητό ότι για την συζυγία χρειάζονται πάντοτε δύο....

ας το προτείνω από αυτό το βήμα που εδώ και 17  χρόνια μου δίνεται η ευκαιρία να σας μιλώ

τα παιδιά που φέρνουμε στον κόσμο αυτόν, δεν είναι φασόλια απλά να τα σπέρνουμε, θέλουνε μεγάλωμα ,  θέλουνε βύζαγμα θέλουνε κλάδεμα θέλουνε μπόλιασμα με αξίες, θέλουνε πρόσεγμα, αλλά πάνω από λα θέλουνε ένα σταθερό οικογενειακό περιβάλλον για να μεγαλώσουνε όσο γίνεται πιο ισορροπημένα και ασφαλή

επιτέλους φίλοι μου χρειάζεται επειγόντως να βγάλουμε από το συρτάρι των απολεσθέντων τον πατέρα, τον πολύτιμο αυτόν πολυήρωα , τον superman με το μαγικό φυστίκη, αυτός χρειάζεται να είναι πάντοτε στις παιδικές ψυχές τους,

ο διασώστης της μητέρας τους και όλων των παιδικών ανησυχιών του, τα παιδιά μας φίλοι μου επειγόντως, δεν χρειάζονται μόνο την μάνα χρειάζονται και πατέρα για να μεγαλώσουνε ήρεμα 

Χρειάζονται επειγόντως γονείς!

Μόνο που ο πατέρας στην Ελλάδα,πέφτει γρήγορα στην αφάνεια, ο ρόλος του υποτιμάται και είναι παντα δεύτερος ,

η μάνα είναι αυτή που συνήθως τρέχει τα παιδιά στο σχολείο, που ρωτάει τους δασκάλους και τους καθηγητές για τις επιδόσεις των παιδιών, η μάνα  μαγειρεύει ,τα διαβάζει παραμύθια, ξέρει τα μυστικά τους, τα περιποιείται, ο πατέρας έρχεται πάντα δεύτερος και κατα ιδρωμένος σε μια Ελλάδα που μεγάλωσε τους άντρες της παραδοσιακά με το να μην τους σπάνουνε αυγά στο κεφάλι- σε εισαγωγικά αυτό,- έφτασε ο άντρας λίγα χρόνια πριν να φοβάται να ψωνίσει η να ασχοληθεί με το τάισμα των παιδιών ευτυχώς αυτό άρχισε λίγο λίγο να αλλάζει....

Χρειάζεται ο πατέρας να πάρει πρωταγωνιστικό ρόλο, να βγει από την αφάνεια ας σταματήσουμε για λίγο να υπερτονίζουμε την μεγάλη συμβολή της Μάνας και να της στήνουμε αγάλματα για την μεγάλη συμβολή της στην γέννηση δημιουργία και γαλούχηση της οικογένειας, γιατί έτσι τις δίδουμε να κρατάει πολλούς σταυρούς μαζί και βάρη, έτσι ουσιαστικά την ξεντύνουμε από την δύναμή της, την αφήνουμε να περπατάει τραγικά μόνη, ξυπόλυτη στην Ερημο, μια Ερημο που μια κοινωνία, με νόμους καθόλου φιλόστοργους προς αυτήν δεν την προστατεύει όσο θα πρεπε, μέσα σε αυτοαποκαλούμενους Σωτήρες που ενόψει των επικείμενων εκλογών ελαφρά τη καρδία υπόσχονται τα πάντα για να μας σώσοουνε , μέσα σε μια Ελλάδα που έχει φθάσει στα όρια της , με νόμους και κριτήρια που όλο και αλλάζουνε σαν τραπουλόχαρτα, η μάνα η διαζευγμένη, η μάνα η χήρα, η μάνα η ορφανή, η μάνα η άνεργη , η μάνα η εργαζόμενη που δεν έχει που να αφήσει το παιδί της για να δουλέψει, η μάνα η μονογονεική είναι τραγικά μόνη , υποφέρει, δυστυχεί με μια δυστυχία που πολλές φορές κρύβει στα  περήφανα στήθεια της  και αυτό το κρυφτό της θλίψης γυρνάει σε μπούμεραγκ επάνω της εδώ και χρόνια φίλοι μου φαίνεται ότι δεν καταλάβαμε ότι και η μάνα είναι  άνθρωπος την θεοποιήσαμε την κάναμε ήρωα και δεν νιώσαμε οτι και η μάνα λυγάει και η μάνα σκορπίζεται κι αν όπως λέμε από τις στάχτες της αναγεννάται, πετρώνει κι όταν  πετρώνει η μάνα με πέτρινο γάλα μεγαλώνει τα παιδιά της και τα παιδιά που βγάζει είναι πέτρινα κι έτσι δημιουργούνται τα πέτρινα χρόνια που ζούμε.......

Η μάνα χρειάζεται σύντροφο, πατέρα,  φιλόστοργο, υπεύθυνο,όχι επιπόλαιο, όχι φυγά

Πώς ζούμε όμως σήμερα; Μέσα σε σχέσεις διαλυμένες, κάνουμε γάμους που διαρκούν όσο τα πυροτεχνήματα και τα φλας των φωτογραφιών, δεν υπάρχει πλέον οικογένεια, οι νέοι δεν παντρεύονται εύκολα, κι α ν το κάνουν το κάνουν για λίγο χωρίζουν και μετά πάνε πάρα κάτω κι ο καθένας τον δρόμο του,

τα παιδιά μοιράζονται άλλο από εδώ, άλλο από κει άλλες φορές τα ξεφορτώνουνε όλα στην μάνα, γιατί γίνεται σήμερα αυτό;

Γιατί σήμερα οι άνθρωποι είμαστε φίλαυτοι, εγωιστές, ανυπόμονοι, δεν έχουμε Αγάπη μέσα μας κι Υπομονή

Γιατροί ανάμεσά μας υπάρχουν πολλοί καρδιολόγοι , παθολόγοι, αγγειοχειρούργοι όλων των ειδικοτήτων, 

μια ειδικότητα δεν υπάρχει οι Γιατροί της Αγάπης οι Απόστολοι, 

τι θα πει αυτό; Θά πρεπε ο καθένας μας  μέσα στο γάμο και στην οικογένεια που δημιουργήσαμε, να είμαστε οι Απόστολοι της θυσιαστικής προσφοράς για αυτούς που καλούμαστε να προστατέψουμε  τα σα εκ των σων- μια εκκλησία προσφοράς στο κάθε σπίτι ο ένας σύζυγος για τον άλλον για τα παιδιά μας για τους γονείς μας ΙσαποσΤολοι αγαπης ρέουσας 

και προσφορας  ώστε κανένα παιδί να μην  χρειάζεται ψυχολόγο για να μεγαλώσει, να έχουμε τόση αγάπη αναμεταξύ μας που όλοι οι ψυχολόγοι να πεινάσουνε

    Δεν το κάνουμε όμως αυτό, στην πρώτη δυσκολία στρίβουμε στον θάνατο την αρρώστια, στην οικονομικηήκαταστροφή νίπτουμε τα χέρια μας,εγκαταλείπουμε, φεύγουμε ,δεν επιμένουμε και μετά τα ρίχνουμε όλα στην μάνα και την αποθεώνουμε, την ηρωποιούμε  γιατί μας βολευει  να υπάρχει ο πάντα ο σουπερ ήρωας που θα αναλάβει πάντα την δύσκολη δουλειά

Δεν υπάρχουν πλεον ζευγάρια που να χουν την ευλογία να γερνάνε μαζί γιατί πολύ απλα χωρίζουνε

ναι λοιπόν χρειάζεται να γιορτάσουμε την μάνα αλλά να έχουμε δημιουργήσει εκείνες τις προυποθέσεις ώστε να 'εχουμε μάνες ευτυχισμένες χορτασμένες όχι μόνο από υλικά αγαθά αλλά από Αγάπη και φροντίδα και νιάξιμο  προς αυτές και τότε ναι θα μπορούμε να γιορτάζουμε αληθινά την γιορτή της μητέρας όπως τις αρμόζει 

μιας και θα έχουμε στο προσκήνιο και τον πολύτιμο ρόλο του πατέρα, του συντρόφου , του συζύγου, έχοντας 'οπως ο σεβαστός μου πατέρας πει για επίλογο όταν του διάβασα αυτά που στο φτερό έγραψα σήμερα- όταν του διάβασα όσα εμπνεύστηκα να  σας πω -μετά την πρόσκληση της φίλης μου Πελαγίας Αναγνωστάκη, μου είπε λοιπόν ο πατέρας μου να έχουμε στο νου πάντα την συζυγία της Παναγίας με τον Ιωσήφ ως παράδειγμα χρηστομίμητο, της αλληλοκατανόησης ,

της συντροσιφικότητας και της αυταπάρνησης που ειχε η Παναγία μας, με τον Ιωσήφ για να φέρουμε Χριστούς και όχι λύκους για εχουμε χριστοφόρα ζωή και αγαπητική και μην ξεχνάτε ποτέ μην ξεχνάτε στην συζυγία πάντα χρειάζονται δυο 

Ουτε τρεις ούτε τέσσερεις.... Δυο χρειάζονται

  Ευχομαι του χρόνου να καθιερωθεί  και η  γιορτή του πατέρα να γιορταστεί επίσημα στην Θάσο μας και  αλλού όπου με διαβάζουν και με την πένα μου όπλο με ακούνε, τον πατέρα να μην τον ξεχνάμε.....

Ετσι αλλάζουμε τα δεδομεένα Σας ευχαριστώ

• ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥΑΠΕΣΠΑΣΕ ΤΟ Α ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΓΛΥΠΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Αθήνα 2018-Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» του Δήμου 
Αθηναίων, πραγματοποιήθηκε στο Ζάππειο Μέγαρο η πρώτη επίσημη παράσταση του 
κινήματος “Take Me Home”, σκοπός του οποίου είναι η επιστροφή της πολιτιστικής μας 
κληρονομιάς.

Ο Οίκος Μόδας Τρανούλη, μέσα στα
30 χρόνια επιτυχιών και σοβαρής
παρουσίας στον χώρο της
υψηλής ραπτικής, ξεκίνησε μέσω της
μόδας το κίνημα και μας
παρουσίασε ένα θεατρικό δρώμενο
του καθηγητού
Τηλέμαχου Μουδατσάκη, σε
χορογραφία του
Μιχάλη Γκούση και στον ρόλο της
θλιμμένης καρυάτιδας ήταν η
Φιλίτσα Καλογεράκου.

Αθηνά Τρανούλη Οι συντελεστές της
παράστασης φορούσαν τη συλλογή
Athena by Tranoulis. Το συγκρότημα Saos, του συνθέτη
Ηφαιστίωνα Βαξεβανέρη, πλαισίωσε μουσικά τη βραδιά
και παρουσιάστρια της βραδιάς ήταν η Κλέλια Χαρίση.
Αρωγός της βραδιάς ήταν ο εκδοτικός οίκος Who is Who.
Θλιμμένη Καρυάτιδα (Φιλίτσα Καλογεράκου)

Στο τέλος της βραδιάς ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του διεθνούς διαγωνισμού ποίησης με
θέμα την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, που διοργάνωσε ο Όμιλος για την Unesco 
Πειραιώς και Νήσων σε συνεργασία με τον ΕΠΟΚ. Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του
διαγωνισμού ήταν ο πρόεδρος του Ζαππείου Μεγάρου, κ. Γεώργιος Χρήστου, η ποιήτρια 
Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου που για οικογενειακούς λόγους δεν μπόρεσε να πάει στην λαμπρή
τελετή που  έλαβε χώρα στο Ζάππειο Μέγαρο, έστειλε τον ακόλουθο χαιρετισμό της, στους
διοργανωτές της εκδήλωσης: ο ποιητής σε μια χώρα με αγκάθια και πνευματικά τέλματα κάνει τον
μοναχικό Αγώνα του, με την γραφή του αγιάζει τον τόπο του, άλλοι νιώθουν αυτήν την προσπάθεια
του  οπως εσείς και άλλοι όχι, το πιο υπέροχο στην εποχή της εικόνας και του εντυπωσιασμού του
επίπλαστου Ωραίου και του πλαστού, είναι  ότι ο γράφων μπορεί με την δύναμη της σκέψης του, και
του λόγου του και μόνο να υπάρξει δίχως να πάει... να πάει δηλαδή κάπου άυλα... έχοντας στα χέρια
σας το ποίημα μου για τις Καρυάτιδες, το οποίο κρίνατε άξιο βράβευσης με Α βραβείο είναι σαν
να είμαι και γω ανάμεσά σας, στα πλαίσια μάλιστα μιας συγκινητικής προσπάθειας που συλλογικά
λαμβάνει μέρος στα πλαίσια της εκδήλωσης Αθήνα 2018 Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου του 
Δήμου Αθηνών, ώστε να πάρουμε πίσω ότι για χρόνια μας ανήκει τα γλυπτά μας, έστω και μέσω της
ευαισθησίας και της συγκίνησης την οποία προσφέρει ο ποιητικός λόγος! Κλαδάκι του ευ ζειν η ποίηση Σώθηκα! Ποιήση ανθισμένη μυγδαλιά γέμισες με Ανθη τους κουρασμένους μου ώμους...Νιώθω την ανάγκη να χαρίσω
αυτό μου το πολύτιμο βραβείο, που συνεργεί σ αυτήν την ιερή προσπάθεια Αγώνα για την πολύπαθη
πατρίδα μας την Ελλάδα, στην κόρη μου , αλλά και σε όλους τους νέους της Ελλάδας να τους θυμίσω
να συνεχίσουν την ζωή τους και να την κοσμίσουν με την Τέχνη,  τις Γνώσεις, την Ποίηση Το Θέατρο,
την Μουσική, να συνεχίσουμε να έχουμε την δύναμη να βλέπουμε την πατρίδα μας σαν Ιδέα, γιατί η
Ελλάδα γέννησε την Ελευθερία, την Δημοκρατία, την Ισονομία, φυλάττετε την Ιστορική Μνήμη της
Φυλής μας πρώτιστα, πώς θα το πετύχουμε αυτό κάνοντας όλοι μας Αναλήψεις, όχι χρημάτων αλλά
Αναλήψεις προσωπικών ευθυνών δεν αλλάζουμε αυτόν τον κόσμο, γκρεμίζοντας, μουντζουρώνοντας,
καίγοντας, αλλά χτίζοντας, προτείνοντας ζωγραφίζοντας, ποιώντας τέτοιες βραδιές πολιτισμού Νέοι
της Ελλάδας , πετάξτε μακριά ο,τι σας φθείρει, ότι σας περιορίζει, ότι σας χαμηλώνει, όλες τις
άσχημες συνήθειες , που σας εξευτελίζουν, την μέθη , τα ναρκωτικά, τα άσκοπα ξενύχτια και κυρίως
την έλλειψη ονείρων και ενέργειας σχίστε την απάθεια σας, την απραξία σας ,γιατί μια Ελλάδα με
νέους που το πρωί γεμίζουν τα καφενεία, δεν θα πάρει ποτέ πίσω τα γλυπτά, θα ξεπουλήσει και όσα
απέμειναν....

ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ, Γ. 
ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Γεώργιος Χρήστου

`````````````````````````````````````````````````````````````

Η δραματική περιπέτεια των Καρυάτιδων…

 Α ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ 
ΤΩΝ ΓΛΥΠΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΠΟΥ ΔΙΕΞΗΧΘΕΙ ΣΤΟ ΖΑΠΠΙΕΙΟ ΜΕΓΑΡΟ ΤΟ 2018                                                                    ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΣΟ!                                 

Των Καρυών της  Λακωνίας κόρες

Η μοίρα, φαίνεται, τις ήθελε πρόωρα μαυροφόρες

0ι Αθηναίοι σκότωσαν τους άνδρες τους,

 που μήδισαν στους Περσικούς πολέμους

Και οι καλές τους δεν τους θρήνησαν

αφού καταδικάστηκαν κι’αυτές  σε ισόβια σκλαβιά.

Έξι λυγερές από αυτές τις έκαμε η σμίλη του Φειδία γλυπτά.

Για να στηρίζουνε με το κεφάλι

Και μ’ένα καλοθόσχημο κιονόκρανο

Διακοσμημένο με ωά

Τη βαρειά του Ερεχθείου στέγη

Κρατώντας στο ένα χέρι τους φιάλη

Και στο άλλο του πέπλου τους τη μία πτυχή

Κι’όποιος  τις έβλεπε, τις αγαπούσε με ψυχή

Καθώς  με του  μηρού τους  τη σεμνή

Και «χάρμα ειδέσθαι» προβολή

Ελεγαν : <<Υπάρχει και εικαστικά η ηδονή.>>

 Και της  Καρυάτιδας Αρτέμιδας η γιορτή

Σαν΄έφτανε, οι έξι καρυάτιδες ξεφάντωναν

Γιατί νυχτιάτικα ανέβαιναν « εν πομπή»                                                                                                                                σαν Νύμφες επάνω στ’Αρτεμίσια βουνά

Χορεύοντας τα γυροφέρναν 

Με γιορτινούς ιεροτελεστίας χορούς

Και την ονομασία τους ως Καρυάτιδες

Έτσι κατέκτησαν με το σπαθί τους

Παίρνοντας εκδίκηση για τη τιμή τους…

Έξι διακεκριμμένες καρυάτιδες σαν αδελφές

Που λίγες αγαπήθηκαν ωσάν κι’ αυτές....

Εστέκονταν εκεί η μια πλάι στην άλλη

Μαγεύοντας η κάθε μια με τα δικά της κάλλη.

Κι’αυτές που  μας εδόξαζαν για δυόμισι χιλιάδες χρόνια

Βρήκε την ευκαιρία ένας λόρδος 

Να το παίξει νέος Πάρης....

Καμουφλαρισμένος κάτω από του πρεσβευτή τη χλένη.

Μας έκλεψε μια από τις έξι πανωραίες μας Ελένες.

Στο νέο Μουσείο Αθηνών κενή η θέση της... την περιμένει

Αργεί η Ιστορία , μα στο τέλος την Δικαιοσύνη απονέμει!