ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΓΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΑΣΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ! ME OMΙΛΗΤΕΣ ΤΗΝ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΑΚΩΒΟ ΘΗΡΑ ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ!

 Μια εκδήλωση Αγάπης, για δυο κοσμοπολίτικα νησιά του Αιγαίου, μακρυά γεωγραφικά το ένα από το άλλο, κοντά όμως και τα δυό και πλησίον... μιας και τα δύο ανοίγουν την αυλαία στην περιοχή της Ομορφιάς και του Ωραίου

την Θάσο , γλυκειά, βατή και προσιτή, όμορφη πολύ

και την Θήρα, άγρια, θαλασσοδαρμένη θεολάξευτη,της Ομορφιάς φορούν στολή τα δυό νησιά και οι μόδεστροι αγγέλοι...

...κι όλα αυτά όταν άλλοι μιλούν για γαλάζιες πατρίδες,,,,,όλα αυτά εξελίχθηκαν, στην όμορφη αίθουσα του ξενοδοχείου Καραβάν ΒΒ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, όπου διοργανώθηκε μια υπέροχη βραδιά λόγου από την εντιμολογιώτατη καθηγήτρια κα Ευγενία Κούκουρα,

η οποία είχε την σύλληψη της βραδιάς και με προσκεκλημένους ομιλητές από την Θάσο την πολυβραβευμένη ποιήτρια, πολιτικό επιστήμονα, Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου και από την Σαντορίνη τον καθηγητή Θεολογίας και Φιλοσοφίας Ιάκωβο Θήρα Καραμολέγκο, το παρόν έδωσαν φίλοι του πνεύματος ανάμεσα τους, η πρόεδρος της Ενωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος Γεωργία Αλεξίου καθώς και ο ταμίας της εν λόγω ένωσης ποιητής Λευτέρης Μουφτόγλου, η ποιήτρια Κωνσταντίνα Αλαμπουρινού η Μαρία Φιλομήλα Φιλιππίδου και άλλοι ποιητές, παρών και ο επιχειρηματίας Χαράλαμπος Φιλιππίδης, ο οποίος πρόσθεσε ιστορικά στοιχεία και μίλησε για τον Θεαγένη της Θάσου.

Ηταν μια εκδήλωση από την οποία κανείς δεν ήθελε να φύγει όπου η Ιστορία για τα δυο νησιά εναλασσότανε με την ποίηση, κρατώντας το ενδιαφέρον.. πλούσια εδέσματα με σπιτική λεμονάδα προσφέρθηκαν στους συμμετέχοντες,

ενώ στο τέλος της βραδυάς παρατέθηκε δείπνο στους ομιλητές από την διοργανώτρια της εκδήλωσης, κα Ευγενία Κούκουρα στο εστιατόριο Bakal

έτσι μαζί με το πνεύμα τράφηκε και το σώμα με σπονδή στο επανειδείν και την δημιουργία και άλλων τέτοιων συναντήσεων στο εγγύς μέλλον.

                  Απόσπασμα από την ομιλία της ποιήτριας  Ανδρομάχης  Διαμαντοπούλου

                                 

                       Θάσο! Φυλακτό από το στήθος του Θεού ξεπετάχτηκες

                                    στην άκρη του Αιγαίου ακουμπισμένη.

                          << Θασογή μου συ, Θασοθάλασσα και Θασοδάσος

                            του Θεαγένη του Παράσιου και Διός του Αγοραίου.

                                  Ω πόλης -άστυ κράτος, κραταιή μου Θάσος

                                  Μαργαριτάρι ακριβό του Βόρειου Αιγαίου. >>

Πρώτα απ όλα θα ήθελα να ευχαριστήσω, την εντιμολογιώτατη κα Ευγενία Κούκουρα τόσο για την σύλληψη και δημιουργία αυτής της βραδυάς Πολιτισμού, όσο και για την τιμητική της επιλογή στο πρόσωπό μου, να παρουσιάσω ιστορικά και ποιητικά το νησί που φιλοξενεί εδώ και δεκαετίες τις ανάσες μου και μια μέρα θέλω να πάρει στην αγκαλιά του  το σώμα μου, την Θάσο, την Θάσο μου.

                                          Πώς είναι να σαι  βράχος με πεύκο επάνω;

                                                        Πώς είναι να σαι Θάσος;

και είναι στα αλήθεια το νησί μας, που χτίζει και υψώνει την ελπίδα ... μέσα από τον    μαρμαρόβραχο

μιάς και έχει την δύναμη μέσα από την πέτρα να γεννάει την ελπίδα, να γεννάει το πεύκο!

Ετσι όπως κάνουμε και μεις της Τέχνης, σαν τα μαστιχόδενδρα κλείνουμε τις πληγές μας, με τα μαστιχοδάκρυά μας, τα αληθινά παιδιά μας τα γεννήματα, τα ποιήματά μας.. χαρίζουμε λίγο από τον ήλιο που  έμεινε μέσα μας στους άλλους , σε μια εποχή που όλοι έχουμε χάσει λίγο από την ζωή μας, λίγο από τον αληθινό εαυτό μας, έχουμε χάσει φίλους, ανθρώπους, δουλειές, λίγο από τα λεφτά μας, που όσα κι αν τα χουμε στις τράπεζες δεν φέρνουν πλέον τόκους, με μηδενικά επιτόκια ζωής προχωράμε, υποχρεωμένοι να συνεχίζουμε... χρεωμένοι και υποχρεωμένοι να αντέχουμε, να γεννάμε από την πέτρα της ψυχής, το δένδρο το ευσκιόφυλλο κάτω από το οποίο άλλες ψυχές ακόμα πιο κουρασμένες από μας, θα κάτσουν και θα ξεκουράσουν

το άχθος....

Αγώνας είναι, δεν αποσκοπεί πουθενά, δεν πουλάμε τίποτα και κυρίως δεν ξεπουλάμε, δεν διαφημίζουμε τίποτα χαρίζουμε μόνο... σε όποιον θέλει να πάρει, σε όποιον θέλει να ανοίξει τα μάτια του και να δει όπως βλέπουμε εμείς της Τέχνης και να νιώσει... Αγώνας είναι δεν πληρώνεται μόνο πληρώνει.. και ολοκληρώνει για όσους νιώθουν οτι σήμερα ο Ιάκωβος απο την Σαντορίνη, η Ανδρομάχη από την Θάσο , η Ευγενία από την Θέσσαλονίκη, κεντούν αρμονικά με σταυροβελονιά την Ιστορία με την ποίηση για δυο νησιά του Αιγαίου τόσο μακρυά το ένα από το άλλο, τόσο κοντά και πλησίον το ένα με το άλλο, στην πιο ωραία αισθητικά πατρίδα την Ελλάδα, την πατρίδα της καρδιάς μας!

Ως ευπαρέστειτε λοιπόν, στον τόπο της Ομορφιάς και του Ωραίου........

Παναγία , γιορτή καρυδιού!

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Στον αύλειο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Παναγίας ,πραγματοποιήθηκε όπως κάθε χρόνο με επιτυχία και συμμετοχή πλήθους κόσμου η γιορτή καρυδιού, από τον σύλλογο Παναγίας Θάσου,η δραστήρια πρόεδρός του Αλεξάνδρα Βαλσαμά και όλα τα μέλη του συλλόγου, πρόσφεραν σε όλο τον κόσμο τον παραδοσιακό χαλβά το σαραγλί και το γλυκό καρυδάκι, ενώ οι επαγγελματίες πρόσφεραν σουβλάκια, η όλη εικόνα ήταν όμορφη και ένωνε τους συμμετέχοντες,

την εκδήλωση διάνθισαν με τα λόγια τους η φαρμακοποιός Ελληνα Μαρία και η ποιήτρια Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου, ενώ έντυσε με την μουσική και τα τραγούδια του, ο τραγουδιστής Δαριανάκης Στέφανος μαζί με τους μουσικούς του

στην εκδήλωση συμμετείχαν οι πολιτιστικοί σύλλογοι από τον Θεολόγο, ο πολιτιστικός σύλλογος του Χατζηγιώργη, από τις Μαριές ο πολιτιστικός σύλλογος η Γέννα , καθώς και το χορευτικό τμήμα Γυναικών Παναγίας, ήταν μια πραγματική ελληνική βραδιά που ένωνε τους Ελληνες όπως τα παλιά χρόνια, ένα αληθινό πανηγύρι που μονάχα στο αυθεντικό χωριό της Παναγίας μπορείς να ζήσεις και του χρόνου να είμαστε όλοι εκεί, τιμώντας την Παράδοση μας!

O ίδιος σύλλογος τον προηγούμενο μήνα δημιούργησε ακόμα μια αξέχαστη βραδιά πολιτισμού υπό το σεληνόφως κάτω από τα πόδια του Βιγλι στα Αυλάκια με τους ίδιους συμμετέχοντες

Συναντιόμαστε σήμερα για έκτη φορά σε έναν τόπο που οι Ανθρωποί του διακονούν, την Παράδοση και τον Πολιτισμό μέσα από αυτή την γιορτή την αφιερωμένη στον μαγικό τρόπο με τον οποίο η γιαγιά παρέδιδε την συνταγή του γλυκού καρυδιού στην κόρη,- αρκετές φορές ως εφτασφράγιστο μυστικό πάνω από καζάνια μαύρα που κόχλαζαν- .....

ετσι φτάσαμε ως εδώ έτος 2019 ανάμεσα σε πληθώρα γκουρμέ συνταγών και άπειρων γλυκών και πάλι το γλυκό καρυδάκι να ναι το βασιλικό κέρασμα της παράδοσης της Θάσου, αφού ακόμα ευτυχώς υπάρχουν εκείνες οι νοικοκυρές που γνωρίζουν την τέχνη του και τα δύσκολα μυστικά του,παιδάκι ακόμα θυμάμαι που παρατηρούσα εκεί κοντά στις παρακλήσεις του δεκαπενταύγουστου  τα δουλεμένα χέρια των νοικοκυρών τα δίχως μανικιούρ . πόσο μαύριζαν από την παρασκευή του

δεν πληρώνεται ο κόπος του

και να που οι δραστήριες γυναίκες του συλλόγου γυναικών Παναγίας με την δραστήριο πρόεδρο τους κα Αλεξάνδρα Βαλσαμά και όλα τα υπέροχα μέλη του συλλόγου, μετά απο μια επιτυχημένη βραδιά χορού και μουσικής στο Βιγλή γίνονται και σήμερα δημιουργοί αυτής της συνέρευσης στο πιο ωραίο στ αλήθεια μέρος του χωριού Παναγία για να τιμήσουν έτσι όλες αυτές τις γυναίκες που αθόρυβα όλα αυτά τα χρόνια έκαναν το καθήκον τους φτιάχνοντας στα σπίτια τους αρχικά, πουλωντας το μετέπειτα το δυσκολο και φημισμένο γλυκό καρυδάκι

με την συνάντηση μας αυτή επίσης αποχαιρετάμε με χορό και γλέντι  και το καλοκαίρι που σε δέκα μέρες από τώρα ημερολογιακά τουλάχιστον τελειώνει- όσο και αν χορέψουμε φεύγει μέσα από τα χέρια μας σαν την άμμο κυλάει μαζεύει μαζί με το κουβάρι της ζωής μας-

Ο  εναρκτήριος λόγος της ποιήτριας Ανδρομάχης Διαμαντοπούλου στην γιορτή καρυδιού στην Παναγία Θάσου

Γυναίκες της Παναγίας σας ευχαριστώ που εις πείσμα των άγριων και άνοστων  καιρών που ζούμε με όλες αυτές τις πράξεις σας προάγετε την τέχνη και την ομορφιά της Παράδοσης, στέκεστε περήφανα όρθιες και συνεχίζετε με Αισιοδοξία δημιουργώντας βιώματα Ανθρωπιάς

<<όπως εκείνα τα χρόνια τα παλιά

τότε που οι καρδιές και οι ψυχές μας ήταν σαν ακρογιαλιές καθάριες και καθρεφτίζαν τις ανθρώπινες μορφές

κι ήταν οι μέρες μας χαρά Θεού ακούγονταν μουσικές ελληνικές από παντού

κι έβλεπες αγάπες και χαρές λαμπιριστές

που συνεπαίρνανε και του θεού τον νου

τώρα που γίνανε τα πρόσωπα θολά μαζί τους μολυνθήκανε και τα ρηχά και τα βαθειά μας ρείθρα

αυτή είναι αλίμονο η πικρή αλήθεια

και μέσα στην καρδιά του πλέον το παρόν δεν έχει το νοσταλγημένο άλλοτε

μα μήτε και το άλλοτε δεν έχει πλέον μέσα του την απροσδόκητη την τρέλα του ρωμιού.>>

Σας ευχαριστώ επίσης από τα βάθη της καρδιάς μου, που στο πρόσωπό μου τιμάται και την ποίηση έδωσα στα αλήθεια πολύ αγώνα στην ζωή μου για να πείσω τους ανθρώπους οτι σ αυτό που χρειάζεται σε κάθε βραδιά πολιτισμού μαζί με τον χορό μαζί με το τραγούδι είναι και ο λόγος, ο λόγος που θα χορτάσει τη κάθε νηστική ψυχή γιατί σε αυτές τις εποχές μας της ευμάρειας και του κρουασάν αυτό που έχουμε ανάγκη επιτακτική είναι ΄ακόμα και μια λέξη, μια λέξη που θα στάξει ροδόσταμο και μέλι στην άδεια συχνά κούπα της ψυχής μας, σας ευχαριστώ λοιπόν για την ευκαιρία που μου δίνετε καλώντας με να πω δυο λόγια στην γιορτή σας

Ελάτε να ξαναγεμίσουμε τις  άδειες κούπες τις καρδιάς μας με νερό από τα θρυλικά νερά της Παναγίας τα συνεχώς τρεχούμενα ας έρθουμε σ αυτή την γιορτή με την καρδιά ενός παιδιού είμαστε οι δικαιούχοι της ηρεμίας οι δικαιούχοι της πληρότητας επιλεχθήκαμε να είμαστε άνθρωποι και συνδημιουργοί του μεγάλου Δημιουργού σε κάθετί υψηλό και ωραίο μπορούμε να αλλάξουμε αυτό τον κόσμο αρκεί να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας, όταν η πόρτα της ευτυχίας κλείνει μια άλλη ανοίγει αρκεί να σταματήσουμε να βλέπουμε την κλειστή πόρτα όλα εξαρτώνται από μας τους ίδιους υπάρχουν σανίδες σωτηρίας και μην  ξεχνάτε<< μακριά από την αγάπη κόλαση>> αφεθείτε στο βάλσαμο της αγάπης του Θεού που δίνει σε όλους μας και ανοίγει τους διαδρόμους της πραγματικής συναδέλφωσης ανάμεσα στους  συνανθρώπους μας έτσι ώστε ο ένας να δει τον άλλο αγαπητικά συγχωριανό, συνεπιβάτη σύντροφο συγγενή και οικείο κι ολα αυτά επάνω σε ένα νησί θαύμα που θα πρεπε μονάχα να μας ενώνει και όχι να μας χωρίζει την θΑΣΟ ΤΗΝ θΑΣΟ ΜΑΣ

Που με μόνο δυο τρεις σταγόνες τις μπορει να μας ξεδιψάσει με την ομορφιά και το κάλλος της

τα λόγια μέσα στις παρενθέσεις είναι του παρός Γεωργίου

Επιτρέψτε μου να αφιερώσω τα λόγια αυτά σε μια μορφή που δεν υπάρχει πια ανάμεσά μας, σε μια συντοπίτισσα σας στην Ρούλα Μωραιτού το γένος Ζωγράφου που δεν υπάρχει πλέον ανάμεσά σας, και που όσο ζούσε έφτιαχνε αθόρυβα στο σπίτι της κάτω από την κεντρική πλατάνα του χωριού το γλυκό καρυδάκι αλλά και το σύκο στην ευγενή θεία Ρούλα, καλό Παράδεισο.

O ΠΕΙΡΑΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ ΒΡΑΒΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ 

Ανακοίνωση αποτελεσμάτων

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε ο Πανελλήνιος Διαγωνισμός Ποίησης

του Πειραϊκού Συνδέσμου και του περιοδικού Μανδραγόρας. Το πλήθος και η

ποιότητα των συμμετοχών έκαναν το έργο της κριτικής επιτροπής ευχάριστα

δύσκολο.

Η απονομή των διακρίσεων έγινε σε ειδική εκδήλωση στην Αίθουσα Βαρώνου Κίμωνος Ράλλη,

στο Μέγαρο του Πειραϊκού Συνδέσμου, Καραΐσκου 104 & Σωτήρος, στον Πειραιά. 

ανάμεσα στους επισήμους, αισθητή έκανε την παρουσία του

ο κος

Γιάννης Β. Σίμος

Έφορος του Φιλολογικού Πειραικού Συνδέσμου

συνολικά βραβεύθηκαν 26 άτομα

την κριτική επιτροπή του διαγωνισμού αποτελούσαν ο騴

Κώστας Κρεμμύδας (διευθυντής περιοδικού «Μανδραγόρας», διδάσκων Ελληνικού

Ανοικτού Παν/μίου), Αθηνά Κορώνη (π. επίκουρη καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής

Παν/μίου Πατρών), Μάνος Στεφανίδης (Αν. καθηγητής Παν/μίου Αθηνών),

Θόδωρος Κατσικάρος (Δρ. Συγκριτικής Φιλολογίας, διδάσκων Ελληνικού Ανοικτού

Παν/μίου)

Ανάμεσα  στους βραβευμένους συγγραφείς, ήταν και η Θάσια ποιήτρια Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου 

με το ποιήμα της

Η Τύχη του Θαλή, με το οποίο αποτυπώνεται ποιητικά με πρωτότυπο τρόπο μέσα από 

θεώρημα Γεωμετρίας, η δυσαρμονία των σχέσεων!

Συγκινημένη για μια ακόμη βράβευση και αποδοχή της ποίησής της ανά το πανελλήνιο, 

αφιέρωσε το βραβείο στο νησί που φιλοξενεί τις ανάσες της και το οποίο το υπηρετεί λόγοις, 

έργοις για αρκετές δεκαετίες με τον ακτιβισμό της, την Θάσο

αλλά και στην γενέτειρα του πατέρα της την Νίσυρο, το νησί της νοσταλγίας των βιωμάτων

 και των μνημών, δηλώνοντας ακόμα οτι οι Ελληνες που μένουν σε νησιά και τους 12 μήνες του χρόνου, 

 είναι αυτοί που κρατούν τα πατρώα εδάφη ελληνικά, τασσόμενοι  σε αυτά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, 

που και οι ποιητές τάσσονται στις λέξεις...

 Το βραβείο της  Ανδρομάχης παρέλαβε η φίλη της, ποιήτρια Eπίτιμη Γενική Γραμματέας της Πανελλήνιας

 Ενωσης Λογοτεχνών

κα Εύα Παπαδημητρίου Χαλκιαδάκη, ενώ το διάβασε η Θεατρική Ομάδα του Πειραικού Συνδέσμου, 

που απαρτίζεται από νέους ηθοποιούς...

ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ: ΘΑΛΗΣ

Η Τύχη του Θαλή

Να λοιπόν·

που Εγώ ορίζω το Παράλληλο...

Σχεδιάζω, Διαγράφω

Και Ορίζω το Παράλληλο.

Εγώ, που δεν φαινότανε

να έχω νου γεωμετρικό

βρέθηκα, με ένα χάρακα στο χέρι

να ζωγραφίζω τη Ζωή ως το Άπειρο.

Παράλληλα αισθήματα

δρόμοι, όνειρα, όλα παράλληλα.

Ήταν καθώς φαίνεται καθορισμένο

να ‘χω την τύχη του Θαλή.

Μαθήματα γεωμετρίας ιδιαίτερα

να παραδίδω στον εαυτό μου.

Σε όλα τυπική

Σε όλα καθωσπρέπει

Και προπαντός να σέβομαι τα Αξιώματα.

Όλα αυτά που καθώς λένε

πρέπει να τα δεχτούμε

για να προχωρήσουμε παραπέρα.

Μονάχα ετούτο εδώ

το αξίωμα της γεωμετρίας

φαίνεται να κατάφερα να καταρρίψω.

Για τις παράλληλες γραμμές

που τάχα τέμνονται στο άπειρο.

Μιας και οι δικές μου οι παράλληλες γραμμές μου

δεν φαίνεται να τέμνονται ούτε στο άπειρο.

Μιας και ούτε στο άπειρο

Ούτε στο άπειρο δεν φαίνεται να σ’ έχω.

Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου

 

 

MAΡΙΑ ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΟΥ ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Αγαπητή κυρία Mαρία-Φιλομήλα Φιλιππίδου,

Συγχαρητήρια για τη βράβευσή σας στον διαγωνισμό του 9ου Παγκόσμιου

 Λογοτεχνικού Διαγωνισμού του ΕΠΟΚ όπου συμμετείχατε με το ποίημα

 

"Ελλάδα" και αποσπάσατε Έπαινο Ποίησης Ελεύθερου Στίχου

. Σας επισυνάπτω την  πρόσκληση της απονομής των βραβείων και θα ήθελα με

 ενημερώσετε εάν θα παραστείτε στην εκδήλωση.

Σας ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας.

Με εκτίμηση

Εκ του ΔΣ του ΕΠΟΚ 

Τζούλια Πουλημενάκου 

Αντιπρόεδρος

ΕΛΛΑΔΑ

Μια θάλασσα στην οποία κατηφορίζει ένα βουνό. ΕΛΛΑΔΑ!

Δυο παιδιά που παίζουν αμέριμνα στη θάλασσα. ΕΛΛΑΔΑ!

Ένα βραδινό αεράκι στη βεράντα ενός σπιτιού. ΕΛΛΑΔΑ!

Μια πανσέληνος του Αυγούστου. ΕΛΛΑΔΑ!

 

Με τα λάθη όμως...

 

Μια κατακαμένη βουνοπλαγιά. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

Φτώχεια και πείνα σε χωριά και πόλεις. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

Παιδιά με το χέρι απλωμένο για ελεημοσύνη. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

Εγκληματικότητα παντού και οι ραδιούργοι να γλιστρούν. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

Κλεψιά, προδοσία, παρανομία. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

 

Και ξέρετε γιατί;

 

Γιατί αφήσαμε άλλους να αποφασίζουν για το τι είναι Ελλάδα.

 

Μαρία-Φιλομήλα Φιλιππίδου

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΓΟΝΕΙΣ!

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ 

ΣΤΟ ΚΑΛΟΓΕΡΙΚΟ ΘΑΣΟΥ ΣΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Ναι, σήμερα για άλλη μια φορά γιορτάζουμε

την μέρα της μητέρας

αναρωτιέμαι αν από του χρόνου και με την ίδια συνέπεια, θα έπρεπε να καθιερώσουμε επιτέλους στην Ελλάδα

να γιορτάζουμε και την μέρα του πατέρα με την ίδια ακριβώς λαμπρότητα και κατ επανάληψη ,ώστε να γίνει από κοινού κατανοητό ότι για την συζυγία χρειάζονται πάντοτε δύο....

ας το προτείνω από αυτό το βήμα που εδώ και 17  χρόνια μου δίνεται η ευκαιρία να σας μιλώ

τα παιδιά που φέρνουμε στον κόσμο αυτόν, δεν είναι φασόλια απλά να τα σπέρνουμε, θέλουνε μεγάλωμα ,  θέλουνε βύζαγμα θέλουνε κλάδεμα θέλουνε μπόλιασμα με αξίες, θέλουνε πρόσεγμα, αλλά πάνω από λα θέλουνε ένα σταθερό οικογενειακό περιβάλλον για να μεγαλώσουνε όσο γίνεται πιο ισορροπημένα και ασφαλή

επιτέλους φίλοι μου χρειάζεται επειγόντως να βγάλουμε από το συρτάρι των απολεσθέντων τον πατέρα, τον πολύτιμο αυτόν πολυήρωα , τον superman με το μαγικό φυστίκη, αυτός χρειάζεται να είναι πάντοτε στις παιδικές ψυχές τους,

ο διασώστης της μητέρας τους και όλων των παιδικών ανησυχιών του, τα παιδιά μας φίλοι μου επειγόντως, δεν χρειάζονται μόνο την μάνα χρειάζονται και πατέρα για να μεγαλώσουνε ήρεμα 

Χρειάζονται επειγόντως γονείς!

Μόνο που ο πατέρας στην Ελλάδα,πέφτει γρήγορα στην αφάνεια, ο ρόλος του υποτιμάται και είναι παντα δεύτερος ,

η μάνα είναι αυτή που συνήθως τρέχει τα παιδιά στο σχολείο, που ρωτάει τους δασκάλους και τους καθηγητές για τις επιδόσεις των παιδιών, η μάνα  μαγειρεύει ,τα διαβάζει παραμύθια, ξέρει τα μυστικά τους, τα περιποιείται, ο πατέρας έρχεται πάντα δεύτερος και κατα ιδρωμένος σε μια Ελλάδα που μεγάλωσε τους άντρες της παραδοσιακά με το να μην τους σπάνουνε αυγά στο κεφάλι- σε εισαγωγικά αυτό,- έφτασε ο άντρας λίγα χρόνια πριν να φοβάται να ψωνίσει η να ασχοληθεί με το τάισμα των παιδιών ευτυχώς αυτό άρχισε λίγο λίγο να αλλάζει....

Χρειάζεται ο πατέρας να πάρει πρωταγωνιστικό ρόλο, να βγει από την αφάνεια ας σταματήσουμε για λίγο να υπερτονίζουμε την μεγάλη συμβολή της Μάνας και να της στήνουμε αγάλματα για την μεγάλη συμβολή της στην γέννηση δημιουργία και γαλούχηση της οικογένειας, γιατί έτσι τις δίδουμε να κρατάει πολλούς σταυρούς μαζί και βάρη, έτσι ουσιαστικά την ξεντύνουμε από την δύναμή της, την αφήνουμε να περπατάει τραγικά μόνη, ξυπόλυτη στην Ερημο, μια Ερημο που μια κοινωνία, με νόμους καθόλου φιλόστοργους προς αυτήν δεν την προστατεύει όσο θα πρεπε, μέσα σε αυτοαποκαλούμενους Σωτήρες που ενόψει των επικείμενων εκλογών ελαφρά τη καρδία υπόσχονται τα πάντα για να μας σώσοουνε , μέσα σε μια Ελλάδα που έχει φθάσει στα όρια της , με νόμους και κριτήρια που όλο και αλλάζουνε σαν τραπουλόχαρτα, η μάνα η διαζευγμένη, η μάνα η χήρα, η μάνα η ορφανή, η μάνα η άνεργη , η μάνα η εργαζόμενη που δεν έχει που να αφήσει το παιδί της για να δουλέψει, η μάνα η μονογονεική είναι τραγικά μόνη , υποφέρει, δυστυχεί με μια δυστυχία που πολλές φορές κρύβει στα  περήφανα στήθεια της  και αυτό το κρυφτό της θλίψης γυρνάει σε μπούμεραγκ επάνω της εδώ και χρόνια φίλοι μου φαίνεται ότι δεν καταλάβαμε ότι και η μάνα είναι  άνθρωπος την θεοποιήσαμε την κάναμε ήρωα και δεν νιώσαμε οτι και η μάνα λυγάει και η μάνα σκορπίζεται κι αν όπως λέμε από τις στάχτες της αναγεννάται, πετρώνει κι όταν  πετρώνει η μάνα με πέτρινο γάλα μεγαλώνει τα παιδιά της και τα παιδιά που βγάζει είναι πέτρινα κι έτσι δημιουργούνται τα πέτρινα χρόνια που ζούμε.......

Η μάνα χρειάζεται σύντροφο, πατέρα,  φιλόστοργο, υπεύθυνο,όχι επιπόλαιο, όχι φυγά

Πώς ζούμε όμως σήμερα; Μέσα σε σχέσεις διαλυμένες, κάνουμε γάμους που διαρκούν όσο τα πυροτεχνήματα και τα φλας των φωτογραφιών, δεν υπάρχει πλέον οικογένεια, οι νέοι δεν παντρεύονται εύκολα, κι α ν το κάνουν το κάνουν για λίγο χωρίζουν και μετά πάνε πάρα κάτω κι ο καθένας τον δρόμο του,

τα παιδιά μοιράζονται άλλο από εδώ, άλλο από κει άλλες φορές τα ξεφορτώνουνε όλα στην μάνα, γιατί γίνεται σήμερα αυτό;

Γιατί σήμερα οι άνθρωποι είμαστε φίλαυτοι, εγωιστές, ανυπόμονοι, δεν έχουμε Αγάπη μέσα μας κι Υπομονή

Γιατροί ανάμεσά μας υπάρχουν πολλοί καρδιολόγοι , παθολόγοι, αγγειοχειρούργοι όλων των ειδικοτήτων, 

μια ειδικότητα δεν υπάρχει οι Γιατροί της Αγάπης οι Απόστολοι, 

τι θα πει αυτό; Θά πρεπε ο καθένας μας  μέσα στο γάμο και στην οικογένεια που δημιουργήσαμε, να είμαστε οι Απόστολοι της θυσιαστικής προσφοράς για αυτούς που καλούμαστε να προστατέψουμε  τα σα εκ των σων- μια εκκλησία προσφοράς στο κάθε σπίτι ο ένας σύζυγος για τον άλλον για τα παιδιά μας για τους γονείς μας ΙσαποσΤολοι αγαπης ρέουσας 

και προσφορας  ώστε κανένα παιδί να μην  χρειάζεται ψυχολόγο για να μεγαλώσει, να έχουμε τόση αγάπη αναμεταξύ μας που όλοι οι ψυχολόγοι να πεινάσουνε

    Δεν το κάνουμε όμως αυτό, στην πρώτη δυσκολία στρίβουμε στον θάνατο την αρρώστια, στην οικονομικηήκαταστροφή νίπτουμε τα χέρια μας,εγκαταλείπουμε, φεύγουμε ,δεν επιμένουμε και μετά τα ρίχνουμε όλα στην μάνα και την αποθεώνουμε, την ηρωποιούμε  γιατί μας βολευει  να υπάρχει ο πάντα ο σουπερ ήρωας που θα αναλάβει πάντα την δύσκολη δουλειά

Δεν υπάρχουν πλεον ζευγάρια που να χουν την ευλογία να γερνάνε μαζί γιατί πολύ απλα χωρίζουνε

ναι λοιπόν χρειάζεται να γιορτάσουμε την μάνα αλλά να έχουμε δημιουργήσει εκείνες τις προυποθέσεις ώστε να 'εχουμε μάνες ευτυχισμένες χορτασμένες όχι μόνο από υλικά αγαθά αλλά από Αγάπη και φροντίδα και νιάξιμο  προς αυτές και τότε ναι θα μπορούμε να γιορτάζουμε αληθινά την γιορτή της μητέρας όπως τις αρμόζει 

μιας και θα έχουμε στο προσκήνιο και τον πολύτιμο ρόλο του πατέρα, του συντρόφου , του συζύγου, έχοντας 'οπως ο σεβαστός μου πατέρας πει για επίλογο όταν του διάβασα αυτά που στο φτερό έγραψα σήμερα- όταν του διάβασα όσα εμπνεύστηκα να  σας πω -μετά την πρόσκληση της φίλης μου Πελαγίας Αναγνωστάκη, μου είπε λοιπόν ο πατέρας μου να έχουμε στο νου πάντα την συζυγία της Παναγίας με τον Ιωσήφ ως παράδειγμα χρηστομίμητο, της αλληλοκατανόησης ,

της συντροσιφικότητας και της αυταπάρνησης που ειχε η Παναγία μας, με τον Ιωσήφ για να φέρουμε Χριστούς και όχι λύκους για εχουμε χριστοφόρα ζωή και αγαπητική και μην ξεχνάτε ποτέ μην ξεχνάτε στην συζυγία πάντα χρειάζονται δυο 

Ουτε τρεις ούτε τέσσερεις.... Δυο χρειάζονται

  Ευχομαι του χρόνου να καθιερωθεί  και η  γιορτή του πατέρα να γιορταστεί επίσημα στην Θάσο μας και  αλλού όπου με διαβάζουν και με την πένα μου όπλο με ακούνε, τον πατέρα να μην τον ξεχνάμε.....

Ετσι αλλάζουμε τα δεδομεένα Σας ευχαριστώ

• ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ