H UNESCO ΒΡΑΒΕΥΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟ ΜΑΡΙΑ ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΟΥ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ο όμιλος UNESCO Κεφαλληνίας Ιθάκης

και Ζακύνθου βραβεύει...

Ο όμιλος UNESCO Κεφαλληνίας Ιθάκης και Ζακύνθου στο ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ YNESCO στα Περατάτα-Αργοστολίου βράβευσε όλους τους ποιητές που έλαβαν μέρος  στον διεθνή διαγωνισμό ποίησης με θέμα «Μια ωδή στον Διονύσιο Σωλομό, ετσι απένειμε Πρώτο βραβείο στην ποιήτρια Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου από την Θάσο στην κατηγορία ενηλίκων,

Τρίτο βραβείο στον πατέρα Γεώργιο Διαμαντόπουλο και στην εγγονή του Μαρία Φιλομήλα Φιλιππίδου Πρώτο βραβείο στην μαθητική κατηγορία, αποδεικνείοντας οτι η γραφή είναι και κληρονομικό χάρισμα!

Την κριτική επιτροπή απάρτιζαν η κυρία Ζαλώνη Χριστοπούλου Παναγιώτα απο την Αθήνα , ο κος Μπατσικανής Νίκος και η κα Αλεξανδράκη Ηρώ-Χρυσάνθη ενώ η πρόεδρος της UNESCO Κεφαλληνίας και Ιθάκης κα Παπαδάτου-Αποστολοπούλου Αναστασία φιλοξένησε με πλουσιοπάροχο  τρόπο όλους τους ποιητές για δύο μέρες στην μικρή Κεφαλλονιά που μας χώρεσε όλους...αξίζει να σημειωθεί οτι οσοι βραβεύτηκαν εκτός του αναμνηστικού διπλώματος έλαβαν και χρυσό καλαίσθητο μετάλιο, ενώ όλα τα παραλιακά κεντρικά ξενοδοχεία της περιοχής φιλοξένησαν τους βραβευμένους ποιητές , κάνοντάς τους να νιώσουν οτι σ αυτήν την χώρα που επένδυσε τραγικά μόνο στην ύλη και χρεοκόπησε- υπάρχουν και τόποι όπως τα ευγενή Περατάτα  που αν και μικρά στον πολιτικό χάρτη είναι μεγάλα στον πολιτιστκό χάρτη- μεγάλος αριθμός ποιητών φιλοξενήθηκε στις σουίτες του ξενοδοχείου ΜOIKIS ενώ η πρόεδρος Του ομίλου YNESCO Κεφαληνίας και Ιθάκης κα Παπαδάτου Αποστολοπούλου Αναστασία παρούσα και στις δυο εκδηλώσεις που έγιναν τόσο στην Κεφαλλονιά όσο και στην μακρινή Ιθάκη έδωσε τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων σε όλους τους ποιητές που απ όλα τα μέρη της Ελλάδας κατέφθασαν, αξίζει να σημειωθεί

οτι την  πρωτη μέρα στον χώρο των βραβεύσεων λειτούργησε και εκθεση ζωγραφικής στο σπίτι της YNESCO, την εκδήλωση σε πρόγραμμα και οργάνωση θα την ζ'ηλευαν πολλές Ενώσεις Λογοτεχνών που λόγω της οικονομικής ένδειας δεν θα μπορούσαν να ανταπεξέρθουν σε όλο αυτό το γενναιόδωρο κλίμα που διεξήχθει το εορταστικό πολιτιστικό διήμερο

το οποίο στηρίχτηκε στο φιλότιμο της προέδρου αλλά και στους κάτοικους της Κεφαλλονίας που στρώσαν φιλόξενα το νησι τους στις ποιητικές μας πένες και μας κάναν όλους τους ποιητές να γράψουμε για αυτό το ανεπιτήδευτο νησί που μοιάζει ευτυχώς ακόμα,  με ζωγραφική μικρού παιδιου σε μπλοκ ιχνογραφίας

. Μετά το πέρας της βράβευσης  παρατέθηκε δείπνο με πλούσια εδέσματα ακολούθησε

μια ποιητική βραδία υψηλού επιπέδου. με 'ολους τους ΠΟΙΗΤΕΣ που κατέφθασαν ΑΠ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.{ΞΑΝΘΗ ΘΑΣΟ ΚΟΜΟΤΗΝΗ ΠΡΕΒΕΖΑ ΒΟΝΙΤΣΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ ΒΟΛΟ ΕΥΒΟΙΑ ΑΚΡΑΤΑ ΠΑΤΡΑ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΜΕΡΗ την επόμενη μέρα ακολούθησε ταξίδι στην Ιθάκη με διανυκτέρευση και βράβευση σε όσους πήραν μέρος στον πρωτότυπο διαγωνισμό με θέμα; Πως φανταζόσαστε την ζωη του Οδυσσέα όταν έφθασε στην Ιθακη!

ΤΕΛΙΚΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΚΟΜΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΑΥΤΟΦΟΡΤΙΣΜΕΝΗ

ΕΥΓΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΚΑΙ ΟΥΣΙΩΔΗ ΔΡΩΜΕΝΑ !

Α' Βραβεία

Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου από Θάσο

Καλλιόπη Δημητροπούλου Αθήνα

Πατερακης Αθανάσιος Χανιά

Αθανάσιος Αγγέλου Ν.Αρτάκη Χαλκίδα

Λευτέρης Μουφτόγλου Θεσσαλονικη

Δημακοπούλου Γεωργία

Κουμπούρας Παν. Ακράτα

Παρασκευή Μέμου Αθήνα

Εύα Χαλκιαδάκη Παπαδημητρίου Παλλήνη

Β’ ΒΡΑΒΕΙΑ

Μπάμπης Τσέλος Λαμία

Μιλτιάδης Ντόβας Πέραμα Ιωαννίνων

Παν Ελλήνιος Θεσσαλονικη.

Στράτος Κιαπίδης Θεσσαλονικη

Χριστίνα Σιμοπούλου

Μιλτιάδης Ζέρβας Νέα Μάκρη

Παν Παπαδέλλης Βόλος

Σπυρίδων Μπισισίδης Αθήνα

ΧρήστοςΑρβανιτάς Αθήνα

Φοδελιανάκης Αντώνιος Κρήτη

Μαρία Παναγιωτίδου Φίχτια Αργολίδας

Μυρούλα Μαππούρα Λάρνακα Κύπρος

Αθανάσιος Τρίψας Αίγιο

Γ’ΒΡΑΒΕΙΑ

πρωτοπρ. Γεώργιος Διαμαντόπουλος

Βασίλειο Κλείτσας Βόλος

Τσίτσε Μαργαρίτα Πάτρα

Γρηγορία Πελεκούδα Βόλος

ΚωτσόπουλοςΓεώργιος Γαλάτσι

Βασιλική Ρουμελή Αριδαία 8. Καπαρδέλη Ευτυχία Πάτρα.

Αντρέας Κωνσταντινίδης Κύπρο

Κατσιφαράκη Ελευθερία/ Χανιά

Διαμαντόπουλος Γιώργος Λιμένας Θάσου

 ΕΠΑΙΝΟΙ

Ιωάννα Λαζάρου Ανω Γλυφάδα Αθήνα

Πλοκαμάκη Χρυσούλα Νέο Ηράκλειο

Τίνα Βρεττάκου Δάβου Καλαμάτα

Αργύριος Τσουρούς Θεσσαλονίκη

Σπύρος Κάλμπαρης Αλιμος Αθήνα-

Φωτεινή Καραμούζη Κορδελιό Θεσσαλονίκη

Σωτήρης Μπούρτζινος Αθήνα

Μαριάννα Νικολάου Ιαλυσός Ρόδος

Αποστολία Ιατρίδη Βόλος

Ιωάννα ΑμπατζήΈδεσσα

Θεοδοσία Αργυράκη Ασαργιωτάκη Κρήτη

Αικατερίνη Χαραλαμποπούλου Ηλιούπολη

Ελένη Μωυσιάδου Βούλα

Αθανάσιος Καραθυμιός Λήμνος

Αρισταία Καββαδία Περιστέρι Αθ

Αικατερίνη Νικολινάκου-Τσιλιβι Νέο Ηράκλειο Αττικ

Μαρία Σκούλου Καλλιθέα Αττικής

Στ.Δεκούλου Παπαδημητρίου Ζωγράφου

Καπαρδέλη Ευτυχία Πάτρα

Νατάσα Θάνου Νέο Φάληρο

Όλγα Κανελλοπούλου Αθήνα

Μπογιάνκα Κωνσταντίνοβα Κυψέλη

Άννα Μετσάνη Λάρισσα

Μαρία Χριστίνα Μαράκη Κρήτη

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ιωάννα Μπαλαούρα Κομοτινή

ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΟΝΕΤΟΥ

Γιώργος Πετρωτής Νέο Ψυχικό

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΟΛΩΜΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Μαρία Τριγωνάκη Θεσσαλονίκη

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΙΜΗΣΑΝ

Α’ ΒΡΑΒΕΙΟ

 Αντώνης Ευθυμίου Γερμανία

Β'ΒΡΑΒΕΙΟ  Ελένη Παρασκευά Ρώμη

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ

 Ασημίνα Παραδεισά Γερμανία

//ΔΙΑΚΡΙΣΗ//

Αννα Ζανιδάκη Ξάνθη

Σταύρος Τενεκετζής Σέρρες

Σουλτάνα Βουδούρη Κοζάνη

Καπουτσή Μαρίνα Αλεξανδρούπολη

Λουκά Αικατερίνη Σπάτα

Δημήτρης Τρυφωνοπουλος Αθήνα

Δημητρίου Μιχαήλ Αίγιο

Δημήτριος χαζαρίδης Πειραιάς

Νασιόπουλος Οδυσσέας Τρίκαλα

Ουρανία Μπούρτζινου Γύθειο Λακωνίας

Στρατής Πανούριος Αθήνα

Σοφία Σκλείδα Βέροια

Σοφία Κιορόγλου Πεύκη

Ελένη Χριστοφοράτου Ν Ερυθραία

Μαριάννα Τερζάκη Ηράκλειο Κρήτης

Παπαγρηγορίου Χριστίνα Φλώρινα

Tσικουράκη Κατερίνα Καστοριά

Παναγιώτης Ντάμτσιος

Χρήστος Κανάνα Βόλος

Αποστολοπούλου Σοφία Πάτρα

Στέλλα Πετρίδου Οινούσες Χίου

Στάθης ΛοΪζος Αιγάλεω

Βασιλική Καρατάσιου Στιώλη

Α΄' Βραβεία ΠΑΙΔΙΏΝ 16 ΩΣ 18 ΕΤΩΝ

1 Φιλιππίδου Μαρία Φιλομήλα Λιμένας Θάσου

2 Ελευθερία -Σοφία Ντραγκότι 7 Λύκειο Παγκρατίου

3 Στελίντα Πέρος Λύκειο Ζευγολατιού Κορινθίας

4. Σκλαβούνου Γιώτα

Α ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΤΗΣ UNESCO

Ξανά!...

Ώ Διονύσιε Σολωμέ, τι ωδή  απομένει να σου γράψω.

Tόσα χρόνια μετά θλιμμένη έως και τραγική θα ‘ναι.

Τώρα, που όλοι οι στίχοι σου, επαναλαμβάνονται ξανά.

Τώρα «που η χρεία τες πόρτες κρουταλεί»

Όλοι οι στίχοι σου πραγματώνονται, προφήτη, εθνικέ ποιητή.

Τώρα που και πάλι: «Το ένα χτυπάει το άλλο χέρι από την απελπισιά

Και λές ά πότε βγάνω το κεφάλι απ’ τις ερημιές.

Και αποκρίνονται από κάτω» Αλί «χίλιες άμοιρες φωνές.

Ακόμα… ω ναι Σολωμέ, «Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει»

Τώρα πιο πολύ από ποτέ Σολωμέ ώ Σολωμέ

Δε θα γράψω ωδή για Σε

Μα προσευχή και ικεσία θα κάνω

Στο μεγαλείο της ψυχής σου επάνω

Από κει που είσαι στα ψηλά, ημίθεος πια

Θα επικαλεστώ Εσένα και όλους τους αρχαίους Θεούς ξανά

Δάδα να ανάψει και πυρσός, στα θεία λόγια Σου εμπρός.

Μέσα από την ιστορική μνήμη του ύμνου σου

που είναι πλέον εθνικός

Και απ’ το μεδούλι της ψυχής σου βγήκε γυμνός

Να ανάψει πύρινη η δάδα, του Αρχαίου Ελληνικού Μεγαλείου ξανά.

«Από κόκκαλα βγαλμένη», η πατρίδα μου, να κινήσει ξανά

«Γυμνή, φτωχή, ντροπαλή» και ντροπιασμένη

Ξανά στο φως να βγεί, δίχως να περιμένει κανέναν «Έλα πάλι να της πει»

Μα σαν πουλί να ξαναβγεί, «Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά,

Με την κόψη του σπαθιού την τρομερή» να βγεί – αν χρειαστεί ξανά – όλα, όλα να τα κάψει.

Όλα, όλα να τα κόψει όσα την βαραίνανε πολύ.

Με τη βία να μετρήσει, ξανά τη γη σπιθαμή προς σπιθαμή

Λάθη, βάρη, άλγη, μα πιο πολύ το πολιτικό σαράκι

Χράκ, να κόψει που την βάραινε πολύ.

Και σαν πουλί να αναγεννηθεί λεύτερη στα ουράνια ξανά.

Ώ Σολωμέ, η πατρίδα λεύτερη ξανά!

ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

              

                                                                                                                                      ΤΡΙΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ

Ο ΜΥΣΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΜΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

Αν ζούσες θα ξανάγραφες τον ίδιο Ύμνο λέξη λέξη, στίχο στίχο,συλλαβή συλλαβή  σπαθάτο, κοφτερο τον Ύμνο που στο βήμα της ψυχής σου, σού μέλισεν ένας θεός σαν ήλιο,που πάνω απ’όλα έχει εδραίο το Βασίλειό του στο «Fiore di levante,»  τον ήλιο  που μεταμόρφωσε το κλειστό γκέτο των ικριωμάτων του «Tζάντε» σε κιβωτό χρυσωθείσα από το πνεύμα Κάλβου,Βαλαωρίτη,Πολυλά,Θεοτοκά! Θα ξανάγραφες, ώ, ναί, τον ίδιο Ύμνο με τις ίδιες λέξεις, λέξεις που μόνο το δικό σου ωτίο άκουσε μυστικά να στάζουν από τις διψασμένες καρδιές των Σουλιωτών από τη σιωπώσα γλώσσα και τις πικροβρύσες των «Ελεύθερων πολιορκημένων» Γραικών… Μα,συ οπού ξεσήκωσες το Γένος  μας πολεμικά, εμβατηριακά και το έκαμες να βγεί από τα Τάρταρα θριαμβυτικά - σταυρώνοντας φυλετικά του πάθη,-  τι τό θελες να αποφυλακιστείς εκεί πάνω στη Κέρκυρα αντί να επιδιώξεις θέσεις Εξουσίας,  προνομιούχες θέσεις επιδεικτικές θυσιαστικές ωστόσο… του Λαού στη λεύτερη Ελλάδα;;;  Να γιατί σου αξίζει και για το μάθημα αυτό της σταυροαναστάσιμης Νουθεσίας. Ο τίτλος του Ποιητή και Μύστη-και όχι μόνο της Εθνικής, αλλά και της Πνευματικής μας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!!.

πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Διαμαντόπουλος

Α ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ

Στον Διονύσιο Σολωμό…

Στην Εφτανησιώτικη Σχολή είσαι το πρώτο μας βιολί.

και το βασιλικό μας αηδόνι όπου ο Έλλην ξεσπαθώνει

 

Άραγε με ποιες ασήκωτες πετρούκλες όγκου

θα πετροβολούσες τους αμφισβητίες του Ζαλόγγου;

Σαν πόσα θε ’να πάθαινες, Διονύση, κακά

αν έβλεπες τα χάλια μας τα Ηθικά;;

Τον Ύμνο σου εξώρισαν απ’ τα Σχολεία

Τώρα τη Λευτεριά σου εκτοπίζει η Δουλεία!

«Μοναχή το δρόμο πήρες και ξανάρθες  μοναχή

δεν είναι εύκολες οι θύρες όταν η χρεία τις κροταλεί»

Κάνανε σάλα φεστιβάλ μελωδιών της Θεσσαλονίκης τη Ροτόντα

Εξαίρεσαν των στίχων σου τη Υμνωδία

Γι’ αυτό  η μύτη μας με βιά και με πυγμή,

αν πάμε έτσι, θε’ να ξαναφάει  μαύρη γη!!.

Φιλομήλα-Μαρία Φιλιππίδου

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ UNESCO ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ

 Υπάρχει μία πολιτεία της Αφθονίας, της Αρμονίας, της Ευγένειας, των Χρωμάτων, των Λέξεων, των Ήχων.

Υπάρχει μία πολιτεία που οι πολίτες της δεν πληρώνουν φόρους, μήτε ΕΝΦΙΑ, δεν έχει σύνορα ούτε όρια ούτε συρματοπλέγματα…

Υπάρχει μία πολιτεία δίχως μνημόνια, η Ουρανούπολη των Ποιητών. Με χρώματα από τις καρδιές τους, με δρόμους και οδούς από τις σκέψεις, με πινακίδες τα όνειρά τους, με μενεξέδες τα οράματά τους.

Σε αυτή την πολιτεία είμαι και γω πολίτης, είστε και σεις όλοι – που από κάθε μεριά της Ελλάδος ήρθατε εδώ – Πολίτες και Κάτοικοί της. Και αυτήν ακριβώς εδώ την πολιτεία του ονείρου, η πρόεδρος της UNESCO, Ερίτιμη Αναστασία Παπαδάτου, την ξεκόλλησε για λίγο από κει ψηλά και την μετέφερε στο μαγευτικό νησί της Κεφαλονιάς, με αφορμή αυτόν εδώ τον ποιητικό διαγωνισμό για τον Εθνικό μας Ποιητή Σολωμό, ήρθαμε σήμερα από τη Θάσο – ένα μεγάλο ευχαριστώ στον σύζυγο μου Χαράλαμπο Φιλιππίδη που πάντα με συνοδεύει στα πνευματικά ταξίδια.

Κι όλα αυτά γίνονται, μέσα σε μια εποχή γενικής απαξίας όλων των Αξιών, μιας χώρας που βιώνει μια ανέλπιδη οικονομική κρίση, μιας χώρας που τα παιδιά της έχουν ξεχάσει τον Εθνικό Ύμνο γιατί απλά δεν τον τραγουδούν πλέον κάθε μέρα στα σχολεία τους. Αν δεν είναι όλα αυτά αντίσταση που γίνονται σήμερα στην όμορφη Κεφαλονιά, τι άλλο είναι; Αγαπητή κυρία Παπαδάτου σας αξίζει ένα θερμό χειροκρότημα για το τρέξιμο που κάνατε ώστε να μπορέσετε να φιλοξενήσετε όλους εμάς τους ουρανοπολίτες, που από κάθε σημείο της Ελλάδος ήρθαμε για να τιμήσουμε μέσα από τους στίχους μας το Εθνικό μας Ποιητή Διονύσιο Σολομό. Σας ευχαριστούμε για την μεγάλη τιμή και τον κόπο που μας κάνατε.

ΟΙ ΑΧΕΠΑ ΘΑΣΟΥ ΒΡΑΒΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟ

ENA BIBΛΙΟ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΘΑΣΟΥ. ΘΑΣΙΩΝ ΓΗ ΓΛΥΚΥΤΑΤΗ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΛΛΙΑΡΗ

Ένα βιβλίο Γεννιέται

ΘΑΣΙΩΝ  ΓΗ  ΓΛΥΚΥΤΑΤΗ

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεώργιου Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

και της κόρης του ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ

 Το βιβλίο  Θασίων Γη  Γλυκύτατη εκδόσεων Μαλλιάρη

240 σελίδων είναι γραμμένο  με περίσσια Αγάπη για το νησί της Θάσου

από δυο συγγραφείς που εδώ και  δεκαετίες καταθέτουν ακούραστα τόσο με λόγια αλλά και με έργα την Ψυχή τους για αυτόν τον ευλογημένο τόπο,

την Θαρσίδα Νήσο, η οποία καταδυκνείεται μέσα απο τον ποιητικό λόγο του  Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Διαμαντόπουλου και της κόρης του Ανδρομάχης Διαμαντοπούλου Φιλιππίδου ως  ζαχαντρολούλουδο λευκόχρυσο του Βόρειου Αιγαίου, ευδείελον βασίλειον και άστυ - κράτος.΄

Η  Θάσος μας, μέσα απο τους στίχους του ιερωμένου πατρός Γεωργίου Διαμαντόπουλου, αποκτάει νεα ταυτότητα, μια ταυτότητα καθαρά ποιητική, αέρινη, γίνεται τράπεζα χρυσομάντηλη Αγάπης και Ξενείας

Νησί του Πήγασου και της Φιλοκαλίας,

αβαθυνό, θαλασσινό Μακεδονίτικο πουλί

και πέρδικα πλουμόστηθη του Μαη

η Θάσος σε υδάτινο κλουβί Ελληνιστή από αιώνος τραγουδάει

κι ένας σοφός χορός των αγαλμάτων ψάλλει μυστικά το άσμα των ασμάτων

ενώ οι Θάσιοι παρουσιάζονται ως Λαός συνετός, πολύ ωραίος μιας και στην Αρχαία Αγορά της Θάσου πρωτάνθισε δεινών ρητόρων η λαλιά

και ενώ ο ιερέας υμνεί ποιητικά την Θάσο, δεν διστάζει να καταδικάσει τα κακώς κείμενα για όλα όσα παραδώθηκαν στον τουρισμό όπως τις λαμωμένες, μολωμένες αμμούδες, τα μπαζωμένα τοπία, την πλαζ του Ξενία μιας και χωρίς προοπτική και φαντασία ακρογιαλιές πολλών χρόνων στον ξεκουτιάρη τουρισμό τον γερο πόρνο αμετάκλητα τις κάναμε θυσία...

Αναπολεί τα εύλαλα, καλοσυνάτα πρόσωπα τα καλόψυχα, μιας άλλης εποχής, την ησύχια ανάγχωτη ζωη του Λιμένα του πρόσφατου άλλοτε, μιας άλλης εποχής αυτή που όπως μας λεει είχε για δασκαλάκο τον κορυδαλλό, κυρά δασκάλα την βρυσομάνα και για ψηλότερο καμπαναριό ενσάρκωση της προκοπής στη πλατανιά δεμένη μια καμπάνα...το υπέροχο είναι οτι όλα τα χωριά της Θάσου και τα δώδεκα εκθιάζονται ισομερώς , ενώ το πρωτότυπο και το μοναδικό που έχει ο συγκεκριμένος ποιητής - όπως και στα προηγούμενα βιβλία που έχει γράψει

Επτά Χρυσές Ζώνες της Ελλάδας και Πόλη και πάλι Πόλη, Εκδόσεων Μαλλιάρη - επιχειρεί ποιητικά να αποδώσει την ιστορία της Θάσου ,στο ποιήμα του για παράδειγμα Ορφισμός και Καβειρισμός, η Θάσος σχηματικά παρουσιάζεται με μια φίλανθη χελώνα του Διόνυσου, ενώ ασχολείται με την προιστορική εποχή της Θάσου 4ο- 7ο π.χ , την αρχαία Αγορά της , το αρχαίο Ωδείο, την μυθολογία του διαμελισμού της στο καινοζωικό αιώνα

η Ακρόθασος και η εκδίκηση του Κίμωνα, πράγμα που κάνει το βιβλίο μοναδικό μιας και ξεφεύγει των απλά ωραίων λόγων , αρκεί να σημειωθεί οτι παραθέτονται από το φωτογραφικό αρχείο του συγγραφέα σπάνιες παλιές φωτογραφίες τόσο του νησιού όσο και των κατοίκων της, ακόμα και πριν απο 55 χρόνια όταν πρωτοχειροτονήθηκε στο ιερό ναό του Αγίου Νικολάου από τον αείμνηστο δεσπότη Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου κο κο Αλέξανδρο εικόνες από παλαιότερες ιερουργίες, κουρμπάνια γιορτές σχολικές έτσι ώστε ένα χωριό ολόκληρο περνά και καταγράφεται μέσα από αυτές τις εικόνες, όπως η πρώτη εκκλησιαστική επιτροπή του Αγίου Νικολάου,

οι παλιές αγιογραφίες , η Θάσος του πρόσφατου άλλοτε, άνθρωποι που δεν υπάρχουν πια ανάμεσα μας και όμως μας χαμογελούν...όλα αυτά κάνουν το βιβλίο υπόθεση όλων όσων ζήσαμε στο νησί αυτό

και καταλήγει λέγοντας - Θα πιάσω ενα γομολάστιχο να σβήσω  κάθε τι διορθωμένο από το κάθε μου τετράστιχο και θα κρατήσω μόνο ένα τον πόθο μου για Θάσο!

Αξίζει να σημειωθεί οτι ο Πρωτοπρεσβύτερος την αγάπη του για την Θάσο

την καταθέτει δίχως να έχει γεννηθεί σε αυτήν , το λεει στην αφιέρωσή του

- Θα το θελα να είχα γεννηθεί στην Θάσο, το φυσικό δικαίωμα για να χω

όμως μου φτάνει το θετό δικαίωμα που έχω και σαν θετός της γιος

θα σας την εκθειάσω..

.Νησί της καρυδιάς, της πεύκης, της χρυσής  ελιάς, της πλατάνας,

ξωκλήση της ακρογιαλιάς

Ιδού εγώ, ζαρκάδι Αρτεμίσιο κι ελάφι

πλασμένος από δωδεκανησιακό αχάτη

κοντά σου σκιρτώ και χαίρομαι σαν φάτνης νεογνό

στα φύλλα του πλατάνου που σέρνουν το χορό του Πάσχα

και σε φύλλα της Θασίτικης ελιάς αφασκιωμένος

από της ύπαρξης την αγωνία λυτρωμένος

κοντά σου  εσαεί αν και πολυταξιδευμένος.

Την ποιητική σκυτάλη  παίρνει στα χέρια της η κόρη του ιερωμένου Ανδρομάχη

η οποία γράφει στο βιβλίο ποιητικά επίγραφα για την Θάσο, οπως

- Δυο, τρεις σταγόνες Θάσου είναι αρκετές για να σε ξεδιψάσουν..

ή   - Θάσος! Φυλακτό από το στήθος του Θεού ξεπετάχτηκες

                        στην άκρη του   Αιγαίου ακουμπισμένη..

- Ζουμπούλινο τοπίο  από θάλασσα και δάσος

                          αυτή είναι η Θάσος!

ποιήματα για τα σπίτια του Θεολόγου τα σπίτια του Αιγαίου, αλλά διανθίζει το βιβλίο και με πεζό λόγο, παραθέτει την βιογραφική μελέτη που έχει κάνει για τον Θασοπάριο λυρικό ποιητή Αρχίλοχο,  τις ομιλίες της σε σχολεία της Θάσου για την σχολική βια και την ποίηση,  την επίσκεψή της στην εκκλησιαστική κατασκήνωση της Καλλιράχης, κατόπιν προσκλήσεως του μακαριστού Προκοπίου να μιλήσει στα παιδιά, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που γίνονται στο νησί όπου καλείται ως ομιλήτρια. Ολα γίνονται τόσο τα λόγια όσο και τα εργα του καλού- κατηχητικά κύκλοι- με έναν κεντρικό άξονα και πηδάλιο, την Αγάπη μας για την Θάσο και την χρόνια εθελοντική προσπάθεια ανέλιξης του πολιτισμού

στο νησι μας  - Ανεβάστε τον πήχη, μας λέει η Ανδρομάχη

      Ανοικοδόμηση

Ανω Επάνω Πάνω πιο Πάνω

μπορούμε, πολύ παραπάνω

υψηλά ανεβάστε τον πήχη ξεπεράστε τον

κι αν πέσουμε θα έχουμε τουλάχιστον Αγωνιστεί.

................

Μ' ένα σακίδιο θασίτικου αλατιού της Αλυκής

θ αρτύσω τη μεμβράνη του μυαλού

για να διψάσει έστω μια σταγόνα

θεογνωσίας χρυσάφι στον αγώνα

της ζωής, της λείψυδρης και άνομβρης...

Παπαγιώργης

Θάσο μου κάθε φορά που σε κοιτώ σαν την πρώτη την φορά σε Αγαπώ!

                                                                   ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ                          

Πατέρας και κόρη αναζητούν το κάλλος το ουράνιο και το ησύχιο

σε ένα νησί θαύμα και το βρίσκουν, θα ρθείτε και σεις μαζί σ αυτό το ταξίδι;

Δεν έχετε παρά να διαβάσετε αυτό το μοναδικό βιβλίο, για oποιον θέλει να έχει το βιβλίο ας επικοινωνήσει andromachi.thassos@yahoo.gr για να του αποσταλεί.

.........

Μοναστηράκι που σαι βίγλα στο γκρεμό

έχεις το Αιγαίο φλέβα σου και της Ηως τη δρόσο

και ουρανοφώτιστο του ιερού ναού το θόλο

σαν πεύκο και σαν σκίνο θέλω να φυτρώσω

πλαι σου για ν αγναντεύω το Αιγαίο πλέρια όλο

και μέρα και νύχτα της Ελλάδας να υμνώ τον ουρανό.

Ελλάδα των κυττάρων μας φωτιά μοναδική

που γίνεσαι και φλόγα κιόλας Ολυμπιακή

με τ άκτιστα και τα κτιστά σου κάλλη

τ απεριχώρητα σε ποιητών αγκάλη.

Μονάχα το μοναστηράκι στον γκρεμό

που τη μηλιά του, στη φροντίδα του Θεου αφήνει

κι αυτή μας δίνει τον ανθό και τον καρπό της

μέσα στου καταρράχτη της την δίνη

αυτό μονάχα έχει τρόπο δόκιμο και ικανό

την αθέατη σου Ομορφιά να περικλείνει.

Ακου πως παίρνουν Αγγελοι της προσευχής του, τη φωνή

μέσα στα κεκραγάρια του, η Ψυχή μας, το Θεο της προσφωνεί.

Και παίρνει τη διαβεβαίωση κι απάντηση εκείνη

Θαρσείτε, η Ελλάδα είναι φλόγα που ποτέ, ποτέ δεν σβήνει!

Ομως Αγαπηθείτε Ελληνες, αγκαλιαστείτε και Ομονοείτε!

 Πρωτ. πατέρας Γεώργιος Ι Διαμαντόπουλος και η κόρη του Ανδρομάχη.

Πατέρα Γεώργιε. Πατέρα μου. Πατέρα μας.

Σε ευχαριστούμε για την μετάγγιση Αγάπης για το νησί της Θάσου.

Της Θάσου που αγαπήσαμε μέσα από τους στίχους σου!

Σε ευχαριστώ που μου έμαθες να αγαπώ την Θάσο.

Σε ευχαριστούμε γιαυτό, το υπέροχο ταξίδι Αγάπης.

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που υπήρξα κόρη σου!

η κόρη

ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ

Θεσσαλονίκη, 27/12/2017

κριτική του εκδότη Κου ΑΝΤΩΝΗ ΜΑΛΛΙΑΡΗ

 Με την κυκλοφορία του βιβλίου «Θασίων γη γλυκύτατη», του Πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Ι. Διαμαντόπουλου και της κόρης του Ανδρομάχης Διαμαντοπούλου-Φιλιππίδου, φτάσαμε αισίως στο τέταρτο βιβλίο τους για το εκδοτικό μας πρόγραμμα.

Η αγάπη και ο σεβασμός της οικογένειας Διαμαντοπούλου για την Θάσο βγαίνουν περίτρανα μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Πρόκειται για ένα βιβλίο ποίησης, που αποτελεί ύμνο για την όμορφη Θάσο και τους κατοίκους της.

Οι αναφορές στα μνημεία και τον τόπο στο πέρασμα του χρόνου δίνουν μια ξεχωριστή διάσταση στο βιβλίο, κατατάσσοντάς το σε μία από τις πιο σημαντικές και σπάνιες εκδόσεις αυτού του είδους.

Η οικογένεια Διαμαντοπούλου αξίζει να επαινεθεί, για ακόμη μία φορά, για τη μοναδική συμβολή της στα γράμματα

και τις τέχνες της περιοχής, καθώς επίσης και για την συνολική προσφορά της στον νεοελληνικό πολιτισμό.

Αντώνης Δημ. Μαλλιάρης

Η Θάσια συγγραφέας Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου.

 Η Θάσια συγγραφέας Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου Φιλιππίδη διακρίθηκε με το διήγημά της Ἁδερφές Σημάκη"ανάμεσα στα 240 καλύτερα διηγήματα τα οποία θα εκδοθούν σε βιβλίο από τις εκδόσεις ΕΝ ΤΥΠΟΙΣ μέσα στα πλαίσια του πανελληνίου διαγωνισμού διηγήματος "Ασημένια Σελίδα": 

Τα βραβεία για την κατηγορία διηγήματος είναι: Α' βραβείο: Νίκος Λάμπρου/αποθήκη 1042
- Χρύσα Παλιουδάκη/μια ζωή χωρίς νόημα

Β' βραβείο: Νίκος Ψαρράς/η περίπτωση της Βίκυ
Στέφανος Ψαραδάκος/ένας ελεύθερος άνθρωπος

Γ' βραβείο: Μάκης Πιτσαλίδης/το τραγούδι της Μελίσσα-αμέθυστος πέτρα

Α' έπαινος: Γιώτσας Γιώργος/Βέρα mushroom
Μάριος Καρακατσάνης/ Η ιστορία της Εύας

Β' έπαινος: Μαρία Δημάκη/το ανάθεμα
Κριτσίμας Ανδρέας/παιδιά με γραβάτες

Γ' έπαινος: Αγγελική Πλούμα/ Η ηδονή της απώλειας

Έπαινο καλύτερου μαθητικού διηγήματος: στην 14χρονη Δέσποινα Πάσουλα/μαχητική φλόγα

Διακριθέντα διηγήματα που θα μπούν στη συλλογή των καλύτερων (μεταξύ των γύρο 240 διηγημάτων)(τυχαία σειρά):
Αγγελική Ψωμαδέλλη/πήγαινέ με σπίτι
Γεωργατζόγλου Βασιλική/αντίο
Ναταλία/γοργόνα
Νίκος Δημητρόπουλος/το στοίχημα
Κατερίνα Τσίρη/ο εχθρός
Ελένη Τσατσαρώνη/ο ξένος
Πέτρος Τσεκεζής/το παραμόνεμα του Εφιάλτη
Γιάννης Νικολούδης/"Π"
Χριστίνα Δημητριάδου/πύρινες γλώσσες
Μπουτεράκος Νεκτάριος/καθημερινή διαδρομή
Φωτεινή Τέντη/άνθρωποι και δέντρα
Σακκάς Νίκος/ακατανόητη λέξη
Δημήτρης Βαγενάς/φοβού τους Αχαιούς
Αγγελοπούλου Ειρήνη/Κρέμα Βανίλια
Στάθης Τίγγας/παιχνίδι εντυπώσεων
Εύα Κασιάρου/χάρτινο καταφύγιο
Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου Φιλιππίδη/αδερφές Σημάκη
Βασίλης Παλαμάρας/η παραβολή του ληστή και σκύλου.

ΚΑΙΡΟΣ!

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ. 

- - - - -

               ΚΑΙΡΟΣ!

Λευκό, φουστάνι η Ψυχή μου ατσαλάκωτο

σε κορμάκι παιδικό! Ανατριχιάζει...

στο Κυριακάτικο κάλεσμα της εκκλησίας

περιμένοντας Πρόσφορο

περιμένοντας Χριστό

Θα ρθουν άραγες φέτος τα Χριστούγεννα;....

                ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ

- - - - -Εμπευσμένο μόλις πριν λίγο από την φιγούρα ενός δεκάχρονου παιδιού, που φορώντας κλος φουστάνι περίμενε να κοινωνήσει 

πόσο δύσκολο να γεννήσουμε μέσα μας τον Χριστό;!

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΟΛΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝΑ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙΑΣ ΟΛΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ ΣΤΗΝ ΘΑΣΟ!

Στη αυλή του ξενοδοχείου Ipsarion Garden κάτω από αιωνόβιες ελιές στη Σκάλα Ποταμιάς Θάσου παρουσιάστηκε το βιβλίο της κυρίας Όλγας Αθανασιάδου

«Η Άγνωστη Μάνα στα χρόνια της Παγκοσμιοποίησης» από την Φιλοπνευματική Στέγη Θάσου.

Την παρουσίαση του βιβλίου έκανε η ποιήτρια – πολιτικός επιστήμων κυρία Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου. Την εκδήλωση χαιρέτησε ο πρόεδρος της Φιλοπνευματικής Στέγης Θάσου, Δικηγόρος κύριος Χρήστος Τερζίδης ο οποίος μίλησε με τα καλύτερα λόγια τόσο για την λογοτέχνιδα Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου όσο και για τη συγγραφέα του βιβλίου Όλγα Αθανασιάδου.

Την εκδήλωση τίμησε με την παρουσία της, η ποιήτρια κυρία Αφροδίτη Βάικου καθώς και φίλοι του πνεύματος.

Μετά την παρουσίαση του βιβλίου, ακολούθησε μία μουσική πανδαισία από τον βιολιστή κύριο Γιάννη Κεραμίδη και τον Ακορντεονίστα Σπύρο Λαμπρόπουλο.

Οι μουσικοί ορμόμενοι από την Καβάλα κυριολεκτικά ξεσήκωσαν ρίγη συγκίνησης στους παρεβρισκόμενους. Τα θερμά συγχαρητήρια στο ξενοδοχείο  που φιλοξενεί τέτοιους ποιοτικούς μουσικούς!.

Κριτική προσέγγιση στο έργο της κυρίας Όλγας Αθανασιάδου

 

Είναι τυχαίο άραγε που σήμερα δεκαπενταύγουστο

Μέρα γιορτής της μάνας όλων μας, της Παναγίας

Παρουσιάζουμε το βιβλίο της κυρίας Όλγας Αθανασιάδου με τίτλο «Η άγνωστη μάνα στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης», εκδόσεις Ήλεκρον;

Ένα βιβλίο εξομολόγησης της συγραφέως που επιτυγχάνει μια αληθινή ενδοσκόπηση στα άδυτα της ψυχής της σύγχρονης μάνας, ψηλαφώντας όλες τις πτυχές της άγνωστης μάνας στην παγκοσμοιοποιημένη κοινωνία μας.

Είναι τυχαίο άραγε που γνώρισα την Όλγα σε μια εκδήλωση αφιερωμένη στη μητέρα, που διοργάνωσε η Αφικτυονία Ελληνισμού, στο ξενοδοχείο PortoPalace, και την οποία παρουσίασε η κυρία Αθανασιάδου…

 

-   Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η εκδήλωση μεταδόθηκε ζωντανά από το τηλεοπτικό κανάλι της Λυδίας.

 

Από την πρώτη στιγμή η φινέτσα, η αξιοπρέπεια, ο αληθινός και πηγαίος τρόπος με τον οποίο παρουσίασε η κυρία Αθανασιάδου την όλη εκδήλωση με έφερε γρήγορα κοντά της. Οι ψυχές μας συγκοινωνούντα δοχεία επικοινώνησαν μέσα από τους κοινούς πυλώνες πολιτισμού που μας ενώνουν και είναι:

Η Αγάπη στο Χριστό ως δημιουργό των πάντων

Η Αγάπη και η ανιδιοτελής συνεχόμενη προσφορά στην οικογένεια

Η Αγάπη στην Πατρίδα και σε όλα τα ιδεώδη και τις αξίες.

 

Η Όλγα Αθανασιάδου είναι ένας άνθρωπος με έντονες ανησυχίες και αναζητήσεις μα πάνω απ’ όλα είναι μάνα και αγωνίζεται να αφυπνήσει με τα γραφόμενά της όλες τις μάνες που θα διαβάσουν το βιβλίο της, το οποίο το αφιερώνει σε κάθε μάνα που σέβεται τον εαυτό της και τον άνθρωπο.

Αγωνίζεται από το δικό της μετερίζη έχοντας ως όπλο τη γραφή και την πένα για τον σεβασμό στη ζωή, στις Αξίες, με στόχο την αλλαγή αυτού του άκαρδου κόσμου έχοντας μέσα της το συναίσθημα της αγάπης για τον συνάνθρωπο προσπαθεί να προβληματίσει, να συγκινήσει, κάθε μάνα που σέβεται τον εαυτό της και τον άνθρωπο, ώστε να γίνει συντεταγμένα και συντονισμένα ένας επαναπροσδιορισμός και μια αναδόμηση στην ταυτότητα και τον ρόλο της σύγχρονης μάνας γιατί η ίδια όπως λέει υπέροχα στον επίλογο του εν λόγω βιβλίου «Το χέρι της μάνας που κουνάει την κούνια του μικρού παιδιού, κουνάει τον κόσμο όλο, ανδρώνοντας γενιές και χτίζοντας το μέλλον…». Η Όλγα βλέπει ως φωτεινή ελπίδα που έμεινε τις μάνες, που μεγαλώνουνε τα παιδιά τους, τα παιδιά τους που είναι οι αυριανοί πολίτες και λαχταρούν, όπως μας λέει, να διδαχθούν από μας όχι με κατεψυγμένα λόγια, αλλά με έμπρακτα παραδείγματα που προκήπτουν από τη λεονταρίσια ψυχή της μάνας, της μάνας που πρέπει να συνειδητοποιήσει, πως άμα η ίδια αλλάξει θα αλλάξει ο κόσμος όλος.

Την Όλγα Αθανασιάδου την έχω γνωρίσει όχι μόνο ως πεζογράφο αλλά και ως ποιήτρια με πολλές και σημαντικές διακρίσεις σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Τα τελευταία χρόνια αξίζει να σημειωθεί, παίρνει μέρος ανελειπώς σε όλες τις ποιητικές βραδιές που γίνονται στη Θάσο, στην οποία πλέον κατοικεί  κάθε καλοκαίρι.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου και μένει. Σπούδασε οικονομικά και εφαρμοσμένη λογιστική. Παντρεύτηκε με τον επιχειρηματία κύριο Βασίλη Νέδο, μαζί με τον οποίο διατηρεί εδώ και δύο χρόνια στη Χρυσή Αμμουδιά το κατάστημα εστίασης «Θάλασσα». Είναι μητέρα δύο παιδιών, μιας κόρης φοιτήτριας της Γυμναστικής Ακαδημίας Σερρών και ενός δεκαεπτάχρονου μαθητή. Έχει εκδόσει μέχρι τώρα δύο βιβλία, το 2015, το «Τσάντα Πράντα» και το «Η άγνωστη μάνα στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης», και τα δύο  «Εκδόσεις Ήλεκτρον ΕΟΕ». Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Εκδόσεις Ήλεκρον αξιολογώντας το έργο της επέλεξαν να εκδώσουν οι ίδιες τιμής ένεκεν και τα δύο βιβλία της. Παρουσιάσεις των βιβλίων της κυρίας Αθανασιάδου έχουν γίνει στο ΦΙΞ της Θεσσαλονίκης και στο ξενοδοχείο ΚΑΨΗΣ, καθώς  επίσης και στη βιβλιοθήκη του Πνευματικού Κέντρου Ευόσμου όπου προλόγησε για τη συγγραφέα ο πρώην Υπουργός Μακεδονίας και Θράκης κος Θεόδωρος Καράογλου ο οποίος είναι και θείος της. Ετοιμάζει τώρα ένα βιβλίο ιστορικό με τίτλο «Θεοφανώ, μάγισσα ή αγία;».

Η Όλγα Αθανασιάδου έχει και άλλο ένα σημαντικό εύσημο – προνόμιο λίγων, την απλότητα και την σεμνότητα που έχουν λίγοι δημιουργοί, οι αληθινοί. Ποτέ δε μιλά για τον εαυτό της γιατί όπως μας λέει και στην εισαγωγή του βιβλίου της, θεωρεί τον εαυτό της ένα απλό δημιούργημα του μεγάλου Δημιουργού και έτσι μεταβιβάζει ακόμα και το βιβλίο που η ίδια γέννησε με το μυαλό και τα χέρια της στα χέρια του Ύψιστου Δημιουργού, που νιώθει ότι αυτός την όπλισε με τη δύναμη να γράψει, να γράψει όλη αυτή την εξομολόγηση, την εκ βαθέων αποκάλυψη όλων των προβληματισμών της, δώρο στις μάνες, αλλά ποιες μανες; Όχι σε όλες, όχι σε αυτές που είναι μπλεγμένες στον καταναλωτισμό και ασχολούνται με lifestyle κομμωτήριο μανικιούρ, αλλά σε αυτές που σέβονται τον εαυτό τους και τον άνθρωπο. Πιστεύει ότι η σύγχρονη μάνα πρέπει να είναι μορφωμένη ανεξάρτητα από το εάν δουλεύει ή όχι. Προτείνει την ανάγνωση οφέλιμων πνευματικών κειμένων ακόμα και στον νεκρό χρόνο αναμονής σε ένα ιατρείο.

Το βιβλίο δεν είναι διήγημα, ούτε μυθιστόρημα, είναι δοκίμιο, ένα δοκίμιο σπονδυλωτό 297 σελίδων χωρισμένο σε 15 κεφάλαια αυτόνομα με διαφορετικά θέματα αλλά μεταξύ τους αδιάρρηχτα δεμένα. Ακολουθούν στο τέλος οι ευχαριστίες και η βιβλιογραφία. Επιχειρεί με το βιβλίο να θέσει ερωτήματα, να προβληματίσει τον αναγνώστη, να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα. Η γραφή της δεν είναι διόλου φορτωμένη. Απλή λιτή και απέρριτη. Γράφει έτσι που να καταλάβουν όλοι, δίχως όμως να στερείται σε βάθος νοημάτων. Χρησιμοποιεί αρκετές φορές κατανοητές παρομοιώσεις, εικόνες, εύστοχες μεταφορές, που μας συγκινούν. Από το πρώτο κεφάλαιο δίνει τον ορισμό της μάνας ως τον σαρκωμένο άγγελο, τον βιολογικό και πνευματικό συνδημιουργό του ανθρώπου. Ορίζει την μοντέρνα σαν να ‘ναι έναν ατσάλινο στρατιώτη που δεν πεινάει, δεν διψάει, δεν αρρωσταίνει ποτέ και ακόμα δεν έχει δικά της θέλω. 

Ιδιαίτερη μνεία κάνει για την πολύτεκνη μάνα, την μάνα που μεγαλώνει το είδικό παιδί, το υιοθετημένο παιδί αλλά και την μόνη μάνα που μεγαλώνει μόνη της το παιδί της. Ασχολείται με το μοντέλο της μάνας του λεγόμενου σύγχρονου δυτικού κόσμου που αλλοτριώθηκε εντελώς, μιας και τα παιδιά μεγαλώνουν στους παιδικούς σταθμούς μόνα, δεν ξεχνάει τις μάνες στις μουσουλμανικές κοινωνίες που αντιμετωπίζονται υποδεέστερα από τον άντρα, και τέλος ασχολείται με την ελληνίδα μάνα που παλεύει να σταθεί όπως μας λέει στο ύψος των περιστάσεων κάνοντας μία όσμωση του παραδοσιακού με το μοντέρνο που όπως λέει ο Οδυσσέας Ελύτης «Κάποτε νοιώθω να είμαι τόσοι πολλοί που χάνομαι…» έτσι και η μάνα χάνεται μέσα στους πολλούς πολλούς ρόλους της. Ας μην ξεχνάμε ότι η πρώτη θεότητα στον ελλαδικό χώρο ήταν η μάνα γη.

Μια σειρά από υπέροχες εικόνες που όλες έχουμε ζήσει δίνουν τον καλύτερο ορισμό της μάνας. Το ακούμπισμα σε ένα μοσχομυριστό σεντόνι, το προσεγμένο φρέσκο φαγητό που αναδύει μαμαδίλα, το φρεσκοσιδερωμένο μπλουζάκι, το λαμπερό μπάνιο, το χάδι του χεριού της στο κρεβάτι του πόνου, μέχρι και το φιλί της μάνας έχει φαρμακευτικές ιδιότητες όπως μας λέει η κυρία Αθανασιάδου. Σήμερα η μάνα έχει χάσει την ταυτότητά της. Η πολυετής καταστρατήγηση που εδέχθη το λεγόμενο αδύνατο φύλο είχει σαν αποτέλεσμα το φεμινιστικό κίνημα το οποίο δεν ήταν τίποτα άλλο από το ξέσπασμα συσσωρευμένης καταπίεσης, να δημιουργήσει νέες τεχνητές ανάγκες που εξωβέλισαν την γυναίκα από την οικογένεια, πασάροντάς της ως σανίδα σωτηρίας από την χρόνια καταδυνάστευσή της τη δουλειά έξω από την εστία της. Η γυναίκα – μάνα δελεάστηκε και τυφλώθηκε από αυτή την προσφορά και πίστεψε ότι επιτέλους θα βρει καταξίωση και αναγνώριση από την κοινωνία σε συνδιασμό με την απόλαυση υλικών αγαθών, ξεγελαστηκε όμως γιατί βγαίνοντας από το σπίτι υπέγραφε την καταδίκη της και μαζί την καταδίκη όλου του κόσμου. Στη θέση αιώνιων πανανθρώπινων αξιών όπως ο αλτρουισμός η συλλογικότητα η ανιδιοτέλεια, έβαλε τον ατομοκεντρισμό, το κυνήγη του χρήματος, την προσωπική καλοπέραση, σαν έγινε ένα μηχάνημα που δουλεύει συνέχεια στο κόκκινο και αποσυντονίζεται και καίγεται μέσα από τα πολλά που κάνει. Καλή μάνα ορίζει όχι αυτή που εργάζεται ή αυτή που δεν εργάζεται αλλά αυτή που είναι ευτυχισμένη, γιατί τα παιδιά μας λέει, θέλουν να βλέπουν ένα χαρούμενο πρόσωπο, όχι ένα σκυθρωπό. Και μοιάζει η οικογένεια με ένα υποβρύχιο που κατεβαίνει σε μεγάλα βάθη με τριγμούς. Αβοήθητη η σημερινή μάνα από την κοινωνία έχει κάποιες σανίδες σωτηρίας που λέγονται σχολές γονέων ή κατηχητικά από κάποιες δραστήριες ενορίες. Η γνώση δεν φτάνει. Η συλλογή ξερών γνώσεων από τα σχολεία δεν φτάνει. Η Χριστιανική Ορθόδοξη διδασκαλία στην οποία στηρίχθηκε η παλιά ελληνίδα μάνα, ο εκκλησιασμός, δεν υπάρχει πια. Έτσι η μάνα παραμένει ξεκρέμαστη να κάνει τον προσωπικό της αγώνα σε σχολεία που προσφέρουν ξερές γνώσεις.

Πιστές στον άγραφο νόμο της μητρικής αυταπάρνησης οι μάνες σύμφωνα με την κα Αθανασιάδου, χρειάζεται να αφυπνηστούν και να κάνουν έναν σκληρό και άγρυπνο αγώνα ώστε ο κόσμος που θα παραδώσουν στα παιδιά τους να είναι πεφωτισμένος, με βασικό όπλο τους την μόρφωση και την πανεπιστημιακή τους κατάρτηση οι νέες υποψήφιες μάνες χρειάζεται να νιώσουν ότι είναι φτιαγμένες για τα καλά τα θαυμαστά και τηα υψηλά, να σηκώσουν το ανάστημά τους πάνω από τα κτιστά, να ακουμπήσουν εκ νέου στην σωτήρια διδασκαλία του Χριστού, να δώσουν όχι υλικά αγαθά στα παιδιά τους μόνο και στην οικογένειά τους, αλλά Αγάπη, Αγάπη, Αγάπη.

Τον κόσμο μας λέει σαφώς σίγουρα μια μάνα μεμονωμένα δεν μπορεί να τον αλλάξει, μπορεί όμως να αλλάξει τον εαυτό της και την οικογένειά της, μην περιμένετε λέει βοήθεια από αυτούς που κυβερνούν τον κόσμο γιατί δεν θα ‘ρθει ποτέ. Αυτοί όλοι έχουν για Θεό τους το χρήμα. Φανταστείτε μας λέει την ανθρωπότητα σαν έναν οργανισμό που αρχίζει σιγά σιγά κάθε κάθε κύτταρο του να αυτοϊάται, έτσι θα αποκατασταθεί η υγεία του κάθε οργανου του και θα σωθεί εκ νέου. Καλεί τις μάνες να κάνουν αγώνα και να νιώσουν συνυπεύθυνες ακόμα και για την μόλυνση του περιβάλλοντος δεν είμαστε ιδιοκτήτες του περιβάλλοντος, απλοί χρήστες είμαστε. Αναρωτιέται πως σε χρόνο ρεκόρ βάψαμε με αστάρι γκρι όλες τις πόλεις, τα ποτάμια, τις θάλασσες, τον ουρανό; Δυναμικά ακούγεται η φωνή της στο κεφάλαιο μάνα και μόλυνση του περιβάλλοντος να φωνάζει με οργή από το παράθυρο του σπιτικού της , του σπιτιού της που παλιά φαινόταν πεντακάθαρα ο Όλυμπος. Ποιος έβαλε αυτό το γκρι πέπλο ανάμεσα σε μένα και τον  Όλυμπό μου, μονολογεί χρησιμοποιώντας πολύ συγκινητικά το κτητικό, μου για το βουνό που θεωρεί εδώ και χρόνια δικό της. Η μάνα ακούει συναγγερμό μέσα της κάθε φορά που μαζεύει τα φρεσκοπλυμένα ρούχα της που μυρίζουν όπως λέει φρέσκο καυσαέριο.

Η βιοπραγία κάθε ατόμου κατά του περιβάλλοντος σίγουρα λέει είναι σταγόνα στον ωκεανό, αλλά δυστυχώς λειτουργεί πολλαπλασιαστικά με τις δραστηριότητες των άλλων και τι μπορεί να κάνει μια αδύναμη μάνα απέναντι στα διατροφικά σκάνδαλα. Κάνει απλά το σταυρό της και επιλέγει κατά βούληση τα προϊόντα με αγωνία μιας και η διατροφή μας πλέον αφέθηκε σε χέρια ανθρώπων που πολλοί απ αυτούς έχουν για Θεό τους το χρήμα. Θυμάται τα λόγια του Ιωάννη στην Αποκάλυψη: «Θα έρθει εποχή που θα υπάρχουν άφθονα τρόφιμα αλλά δεν θα μπορούμε να φάμε τίποτα.» Ο θάνατος στον άνθρωπο από την πολύτιμη εξελιγμένη τροφή του θα έρχεται με την μορφή του καρκίνου με όλα τα μεταλλαγμένα και τα ψεκασμένα. Σαν όμως η μάνα ετοιμάσει τα παιδιά της να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες απέναντι στον συνάνθρωπο θα αλλάξει όλο αυτό , πως; Είναι πολύ πιθανόν να καλύψουν αύριο ή μεθαύριο μια θέση στο διατροφικό σύστημα μιας και στην κοινωνία μας συναθροίζονται τόσα πολλά άτομα στο καθημερινό μας πιάτο. Ενδέχεται το παιδί μας να έχει ταβέρνα, ταχυφαγείο, καφέ μπαρ, να είναι υπάλληλος σε μια βιομηχανία τροφίμων ή να είναι ελεγκτής τροφίμων, γεωπόνος, κτηνοτρόφος, χασάπης, αγρότης, φούρναρης, ζαχαροπλάστης, τραπεζοκόμος, σερβιτόρος, πλειάδα επαγγελμάτων που πλαισιώνουν τον χώρο της διατροφής του ανθρώπου του 20^ου αιώνα. Επομένως λέει η Όλγα, πίσω από κάθε τέτοιον άνθρωπο πρέπει να βρίσκεται μια αληθινή μάνα.

Στο κεφάλαιο μάνα και πολιτική μια και η ίδια από νωρίς εμπλέκεται στα κοινά. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος στον Σύλλογο του 1^ου Δήμοτικού Σχολείου Ευόσμου και μέλος της Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων του Δήμου Ευόσμου με διαρκή παρουσία στη Διοίκηση καθώς υπήρξε εκπρόσωπος στην Ομοσπονδία Γονέων και Κηδεμόνων του Νομού Θεσσαλονίκης διαπίστωσε από νωρίς βιωματικά την έλλειψη ενδιαφέροντος σε ότι αφορά την παιδεία και τον πολιτισμό έτσι, απαιτεί από τις μάνες να γαλουχήσουν παιδιά που θα γίνουν όχι απλοί πολίτες του αύριο αλλά ενεργοί  πολίτες μιας βιωματικής πολιτικής. Λέει όχι στην πολιτική απάθεια, ναι στην ενεργή ενασχόληση με τα κοινά γιατί οι πολιτικοί είναι αυτοί που συγκροτούν το δομικό πλέγμα πάνω στο οποίο η μάνα οικοδομεί τους νέους πολίτες. Λέει όχι στους πολιτικάντηδες, όχι στα τηλεπαράθυρα που ευτελίζουν τον πολιτικό λόγο. Η μάνα λέει έχει τριπλή πολιτική ιδιότητα, δυνητικά και τέταρτη. Γαλουχεί του πολιτικούς τους αυριανούς πολίτες είναι και η ίδια πολίτης και εν δυνάμει πολιτικός!. Οι μάνες οφείλουν να εκπαιδεύσουν παιδιά που ως νέοι πολίτες να διαμορφώσουν πολιτική συνείδηση τέτοια που να τους επιτρέπει να  μετέχουν στα κοινά με μόνη επιδίωξη τον δίκαιο ποιοτικό βίο. Όσο για την κατάντια και την νοσηρότητα της πολιτικής σημερινής ζωής μας, θα σας μεταφέρω αυτούσιο το κείμενο το οποίο προσωπικά και με την ιδιότητα μου του πολιτικού επιστήμονα το βρίσκω το πιο δυνατό κομμάτι του βιβλίου για να σας μένει. 

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ; Αναρωτίεται για την νοσηρή εικόνα της πολιτικής. Οι νεοέλληνες όταν απαιτούμε από τους πολιτικούς να βολέψουν το παιδί μας εκείνη τη στιγμή πράτουμε κοινωνικό αδίκημα και παρακωλύουμε  το έργο του πολιτικού, όταν  τους λαδώνουμε ή όταν επιτρέπουμε να λαδωνόμαστε. Έχουμε καθαρή πολιτική συνείδηση, όταν θέλουμε να βλέπουμε τον πολιτικό σε κάθε εκδήλωση να του πιάνουμε το χέρι ή να περιφέρεται σε όλα τα κανάλια. Πότε θα δουλέψει αυτός ο πολιτικός ουσιαστικά αναλώνεται σε επικοινωνιακούς  ψηφοθηρικούς  στόχους. Ακολούθως ορίζει τις προϋποθέσεις μιας επιτυχημένης συζυγίας αναλύοντας τον όρο ευτυχισμένοι στον γάμο, αναφέρεται στην μάστιγα της εποχής, τα διαζύγια και χρησιμοποιεί μια γλαφυρή παρομοίωση, παρομοιάζει τον γάμο  ένα ταξίδι ανάμεσα σε σειρήνες και κλυδωνισμούς και τονίζει πως η επαγρύπνηση στο καράβι πρέπει να γίνεται και από τις δύο πλευρές αν θέλουμε να απολαύσουμε το όμορφο ταξίδι της οικογενειακής ζωής υπάρχει αντίτιμο.. Δυστυχώς πάντα δεν υπάρχει η αντίληψη της συνυπευθηνότητας με αποτέλεσμα να βυθίζεται το πλοίο ή να μένει ακυβέρνητο. Ο σύζυγος σέρνοντας  ανατολίτικες καταβολές σε έναν κόσμο που συνέχεια φαίνεται να αλλάζει μένει μετέωρος στο πουθενά,την κούραση της συντρόφου του από τις πολλές ευθύνες, την εκλαμβάνει ως γκρίνια συχνά δείχνει να μην καταλαβαίνει ότι εάν συμπαρασταθεί στην σύντροφό του στο βαρύ οικιακό  φορτίο αυτή η προσφορά θα επιστρέψει επάνω του μια και θα αποκτήσει μια σύντροφό πιο χαρούμενη και ξεκούραστη που θα ασχοληθεί πιο ευχάριστα μαζί του. Χρειάζεται οι πατεράδες να απαλλαχτούν από τον μανδύα της εγωκεντρικής αντίληψης  να κινηθούν επάνω στις ράγες της συνεργασίας της συνεπικουρίας της συνεισφοράς και της συγκατάνευσης και όχι στις ράγες της αγνωμοσύνης και της ωφελημιστικής αγάπης. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το να υπηρετούμε ψυχή και σώμα της συζύγία  είναι διακόνημα που προσφέρεται στον Θεό μαζί ως σύμμαχοι με  ισοτιμία είναι καλύτερα για μας και τα παιδιά μας στους πονηρούς καιρούς που διανύουμε. Ειδική αναφορά κάνει για την πραγματικά άγνωστη μάνα που απαρτίζει τα 2/3 του συνόλου των μανάδων, οι μάνες του αναπτυσσόμενου κόσμου ζουν σε ένα μεσαίωνα ενοχή η αλαζονία και η κυριαρχία του άνδρα

Ταιβάν  μάνες με χρώμα γκρι.

Αβγανιστάν γυναίκες που λιθοβολούνται.

Ορεινή Κίνα, Ανατολική Αφρική, φυλή Μασάι, γυναίκες αγράμματες και υποτελείς παραδωμνες στο ειμαρτό τους, Βραζιλιάνικη ζούγκλα φυλή Μεχινάκου, Παλαιστίνη γυναίκα μουσουλμάνα που δεν ξέρει αν αύριο κομματιαστεί το παιδί που μεγαλώνει την ώρα που παίζει , Γάγγης, Ινδία το να είσαι κορίτσι είναι κατάρα και μετά από όλο αυτό το ταξίδι,  μας πηγαίνει σε ένα άλλο πιο σκληρό ταξίδι που βιώνει η μάνα η μόνη, το ταξίδι της μοναξιάς....

Όταν πεθάνει ο σύζυγος η μοναξιά που βιώνει η γυναίκα που μένει μετέωρη στο συναισθηματικό πουθενά επιβάλεται με θεία παρέμβαση ξαφνικά και αναπόφευκτα δίχως να μπορεί να αλλάξει σαν δεδομένο στην καρδιά της χήρας μάνας αντηχεί μια σκέψη βασανιστική, «γιατί σε μένα και τώρα πως;».

Υπάρχει βέβαια και η ζωντοχήρα, η γυναίκα που αποφασίζει να χωρίσει και για αυτή είναι δύσκολο γιατί θα πρέπει να κηδέψει την ίδια την αγάπη ο σύζυγός ζει αλλά είναι αλλού. Επίσης υπάρχει και η γυναίκα μάνα αυτή που παρόλο δεν παντρεύτηκε τον άντρα του παιδιού της έφερε το σπλάχνο τους στον κόσμο αψηφώντας τις δυσκολίες, είναι αυτή που αρνήθηκε να κάνει έκτρωση.

Είναι όμως σωστή αυτή η επιλογή αναρωτιέται η κυρία Αθανασιάδου να φέρεις ένα παιδί στη ζωή χωρίς πατέρα όλες αυτές οι μόνες μάνες έχουν ένα κοινό παρονομαστή την μοναξιά. Περνάνε την ζωή τους δια πυρός και σιδήρου ενώ σε όλες τις δυσκολίες της ζωής θα ήθελαν να είχαν ένα δέντρο στην έρημο για στήριγμα ,τον άντρα τους.

Ακολουθεί ένα ακανθώδες κεφάλαιο με τίτλο μάνα πεθερά γιαγιά από το οποίο θα σας διαβάσω αυτούσιο μονάχα ένα κομμάτι, που λέει πρόταση ζωής θα το χαρακτήριζα φλερτάρουμε την ιδέα ότι τα νεαρά παιδιά που μπαίνουν στην ζωή μας με τον χαρακτηρισμό γαμπρός και κυρίως νύφη οφείλουμε να τα αγαπήσουμε με τα ελαττώματά τους και ουσιαστικά να τα υιοθετήσουμε σαν παιδιά μας αυτό θαρρώ είναι αυταπάρνηση και θυσία της αληθινής αξιοσέβαστης μάνας.

Πιστεύω πολύ στην Αγάπη μόνο αυτή αν αφεθούμε στα απαλά χέρια της θα μας δείξει τον τρόπο.

Κάθε νέα σχέση που γεννιέται είναι και μια νέα πρόκληση για ζωή.

Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου της η Όλγα αγγίζει το μυστήριο του θανάτου το ονομάζει μάνα και θάνατος.

Ο θάνατος είναι το μόνο σίγουρο δεδομένο μας  θα συμβεί σε όλους μας είτε φτωχοί είτε άρρωστοι όταν χαθεί η μάνα ο πόνος είναι οξύς και νιώθεις ότι κόβονται όλα τα νήματα με το γίηνο σημείο αναφοράς σου, ας μην ξεχνάμε ότι πάντα λέμε ότι το σπίτι ορφανεύει από μάνα πάντα όταν όμως η μάνα χάνει το παιδί της χάνει τον κόσμο όλο.

Ο γονιός λέει γνωρίζει πάντα ότι το παιδί του θα τον θάψει. Όταν όμως αυτό γίνει αντίστροφα τότε η μάνα διαλύεται από τα πριν απλά ζει μηχανικά περιφέρεται και περιμένει να πεθάνει για να συναντήσει το παιδί της το μόνο απαλυντικό καιθώς ο άρχοντας χρόνος που σε φέρνει όλο και πιο κοντά στο δικό σου αιώνιο ταξίδι που θα σε σφίξει και πάλι με το παιδί που έχασες.. ο θάνατός του παιδιού είναι μια πληγή που ποτέ δεν κλείνει η μόνη γέφυρα επικοινωνίας είναι οι προσευχές που σε πάνε κοντά στο παιδί σου.

Η μάνα όταν βρίσκεται στο δειλινό του βίου της έχοντας κλείσει τον κύκλο της ζωής νιώθει μια πληρότητα μέσα της και μια ευχαρίστηση για την θεόσταλτη αποστολή που επιτέλεσε.

Πολλοί λένε ότι το δειλινό είναι η πιο όμορφη ώρα γιατί τότε όλα ηρεμούν, όλα καταλαγιάζουν. Μόνο που για να υπάρχει πανδαισία χρωμάτων στο δειλινό της ζωής μας που θα μας μαγεύουν και θα μας προσκαλούν να περάσουμε με απέραντη γαλήνη και άφοβα αυτήν την πυρρόχρωμη πύλη που οδηγεί στη ζεστή αγκαλιά της φωταύγειας του Αιώνιου Πατέρα, θα πρέπει να ‘χουμε φροντίσει ο αγώνας της ζωής μας να ‘ταν γόνιμος και να ‘χουν απομακρυνθεί εγαίρως τα σύννεφα του Πονηρού κρατώντας τον ουρανό μας καθαρό. Επειδή τα όμορφα ηλιοβασιλέματα πάντα από καθάριο γαλανό ουρανό προκύπτουν!

Επειδή τα όμορφα ηλιοβασιλέματα πάντα από καθαρό γαλανό ουρανό προκύπτουν μην περιμένετε όμορφα ηλιοβασιλέματα σαν έχετε δημιουργήσει γκρίζα σύννεφα στην ζωή σας και έχετε κρυφτεί πίσω από αυτά στη ζωή τίποτα δε χαρίζεται. Και μετά μας λέει και πάλι η Όλγα στην σελίδα 53 ρώτησαν κάποτε τον Σεφέρη. «Είσαστε απόγονοι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή;» «Όχι», απάντησε ο Σεφέρης, είμαστε απόγονοι της μάνας μας που μας μίλησε ελληνικά που προσευχήθηκε ελληνικά και που ένοιωσε την ψυχή της να βουρκώνει την Μ. Παρασκευή μπροστά στον νεκρό Θεάνθρωπο.