Οι πιο αληθινές ευχές που δέχθηκα ποτέ...

Τα παιδιά ξεναγήθηκαν στο Μουσείο της Θάσου από την ίδια την Προϊσταμένη τμήματος Αρχαιολογικών Χώρων, Μνημείων και Αρχαιογνωστικής Έρευνας της ΙΗ’ Εφορίας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων Καβάλας, κ. Μαλαμίδου Δήμητρα, η οποία και τα δώρισε και ένα υπέροχο αναμνηστικό κτέρισμα.

Η Απήχηση των Αρχιλοχείων, γράφει ο ιατρός τέως πρόεδρος της Θασιακης Ενωσης Καβάλας κος Κωνσταντίνος Αγγελούδης.

Αρχιλόχειο Βήμα των Νέων - Τα καλύτερα πρώτα βραβευμένα ποιήματα που διακρίθηκαν στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό ΑΡΧΙΛΟΧΕΙΑ 2012

Αρχιλόχειο Βήμα των Νέων

Εγκαινιάζουμε σήμερα μία στήλη αφιερωμένη στους νέους και στα καλύτερα πρώτα βραβευμένα ποιήματα που διακρίθηκαν στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό ΑΡΧΙΛΟΧΕΙΑ 2012. Αυτή θα είναι μία ευκαιρία για τους νέους δημιουργούς να γίνει γνωστό το έργο τους, αλλά και ίσως να ευαισθητοποιηθεί κάποιος φορέας ή ιδιώτης ώστε να γίνει όλη αυτή η προσπάθεια μεγάλης πολιτιστικής εμβέλειας που ξεκίνησε από τη Θάσο μας και αγκάλιασε όλη την Ελλάδα, ένα ωραίο Ανθολόγιο το οποίο θα έχει μέσα επιλεκτικά μόνο τα βραβευμένα καλύτερα έργα των παιδιών.

Εύχομαι να βρεθεί ο φορέας ή ο ιδιώτης, ώστε να δοθεί το Ανθολόγιο δωρεάν σε όλα τα παιδιά και να προβληθεί μέσα από αυτό τόσο η δική τους δημιουργία, όσο και το νησί μας, στο οποίο δημιουργήθηκε κάτι τόσο όμορφο.

Με την ευχή όλα να δρομολογηθούν κατά το δοκούν,

Η εμπνεύστρια-διοργανώτρια των Αρχιλοχείων,

Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου-Φιλιππίδου

Αριστείο Λυκείου, Αρχιλόχεια 2012, Εκπαιδευτήρια Μαίρη Ν. Ράπτου, μαθήτρια: Εύα Αγγελοπούλου, ποίημα: Συμπληγάδες.

Οι Συμπληγάδες

Λίγα τα χρόνια πάνω μου, μα μέσα μου χιλιάδες

Που κουβαλάω αρετές που γίναν Συμπληγάδες.

Το γάλα μου η λεβεντιά και η υπερηφάνεια ο ήλιος,

Να μου ζεσταίνει την καρδιά, ο πιο πιστός μου φίλος.

Κι η λευτεριά η μάνα μου, χωρίς να ξέρει ταίρι

Γιατί συνέχεια εχθροί της στήνανε καρτέρι.

Μπαρούτι μύριζε παντού στα πρώτα παραμύθια,

Μα μου ‘μαθαν πων έτσι μόνο ο θάνατος φοβάται την αλήθεια.

Και ήταν βαριά κληρονομιά για όλη τη φυλή μου

Το ελληνικό το αίμα μου να τρέφει την ψυχή μου.

Μα πάνω απ’ όλα ο Θεός μέσα στην προσευχή μου

Να δίνει δύναμη, πνοή στην κάθε κίνησή μου.

Μεγάλωνα σιγά-σιγά και μ’ όλες τις ανέσεις

Μόρφωση και πολιτισμός χωρίς σύνορα να επιλέξεις.

Πολλές φορές αισθάνθηκα πως έχασα το δρόμο,

Μα κάτι το ουράνιο με έπιανε απ’ τον ώμο.

Και με γυρνούσε πάντα εκεί στο ίδιο μονοπάτι

Μ’ ένα σταυρό στο χέρι μου και με καθάριο μάτι.

Ήταν αυτό που στήριζε το αυριανό μου βήμα

Και ένιωθα πως ό,τι έμαθα δεν ήταν ένα ποίημα.

Ήταν αυτό που μάθαινα να υψώνω αλλού το βλέμμα.

Έτσι εγώ μεγάλωσα ξέροντας τι πιστεύω,

Κανείς δεν μου ‘πε πως μ’ αυτό μπορεί να ζητιανεύω.

Αγάπη, ειρήνη, σεβασμός, ισότητα και ήθος

Δεν είναι για διαπραγμάτευση και σιδερένιο τείχος.

Κι ενώ ζητούνε από μας να ξέρουμε ιστορία,

Στα ίδια λάθη πέφτουνε σα να ‘ναι τιμωρία.

Αν έχω μια επιλογή για να μη δω το τέλος,

Τα λάθη σας μη γίνουνε ένα ακόμη βέλος.

Για να μπορώ κι εγώ να πω αύριο στα παιδιά μου

Πως την ελληνική ψυχή αφήνω κληρονομιά μου.

Και πως δεν την ξεπούλησα σε κάθε δόλιο ξένο,

Που έβαλε τιμή σ’ αξίες μου που χρόνια εγώ μαθαίνω.

Κοιτάξτε μες στα μάτια μου να βρείτε άλλη λύση,

Γιατί ποτέ ένα παιδί δε χαίρεται τη δύση.

Θέλει στο φως να λούζεται και να χαμογελάει,

Θέλει μες στη γαλάζια θάλασσα πάντα να κολυμπάει.

Θέλει τη γη που άφησαν με αίμα οι πρόγονοί του,

Να κάνει όνειρα ξανά, να βρει τη δύναμή του.

Θέλει κι αυτό να χαίρεται Ελλάδα στην ψυχή του.

Λίγα τα χρόνια πάνω μου, μα μέσα μου χιλιάδες,

Ελλάδα φύλαξε τις αρετές μη μείνουν Συμπληγάδες...

Α’ Βραβείο Λυκείου (Βραβείο «Κώστα Χατζηεμμανουήλ), Αρχιλόχεια 2012, 2ο Γενικό Λύκειο Κορίνθου, μαθήτρια: Αδαμαντία Στριμενοπούλου, ποίημα: Αισθήσεις.

Αισθήσεις

Η αφή

Το τσαλακωμένο τραπεζομάντηλο απ’ την ξενιτιά

Η γεύση

Το γλυκό περγαμόντο στο πιατάκι της γιαγιάς απ’ την Σμύρνη

Η όραση

Το βαθύ κόκκινο της βοκαμβίλιας και το γαλάζιο...

Αχ, εκείνο το γαλάζιο...

Της θάλασσας ή του ουρανού;

Έμαθα την ακοή

Στο νου μου οι θερινές συναυλίες στην ύπαιθρο

Ακούσματα του Μάνου ή του Μίκη

Των «δικών» μας...

Μα πιότερο έμαθα την όσφρηση

Τις μυρωδιές του τόπου μου

Το άρωμα της Ελλάδας

Της δικής μου Ελλάδας όπως την έμαθα και την ξέρω

Του ήλιου, των νησιών, του Καζαντζάκη

Την Ελλάδα που χορεύει

Που χορεύει το βαλς των χαμένων της ονείρων...

Αυτή την Ελλάδα αγαπώ

Τα κεχριμπαρένια μάτια που έχασε ο παππούς στον πόλεμο

Τον ασβέστη στις πλακόστρωτες αυλές

Την χωριάτικη σαλάτα στο τραπέζι

Αυτή την Ελλάδα αγαπώ. Με ακούτε;

Εκείνη που ματώνω να βρω ανάμεσα στα χαλάσματα

ενός ασταθούς ειδώλου

Αυτή είναι η Ελλάδα μου

Των πέντε αισθήσεων, των πέντε παραισθήσεων...

Η ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ- Μια στήλη συμβουλευτική για τα παιδιά.

Η ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ

Με την πολύτιμη συνεργασία της Φωνής του Νέστου και τον δικό μου εθελοντισμό, εγκαινιάζουμε σήμερα μία στήλη που απευθύνεται στα παιδιά, τη Γωνιά του Μαθητή.

Μικροί μου φίλοι,

Με λένε Ανδρομάχη.

Αυτό το μέρος της εφημερίδας, αυτή η γωνιά, είναι η δική σας γωνιά. Θα σας γράφω με πολλή αγάπη όλα όσα έχω στην καρδιά μου: ποιήματα, ρήσεις, συμβουλές, έτσι ώστε να αποκτήσετε μια ισχυρή πανοπλία και να γίνετε οι καλοί πολεμιστές της ζωής.

Εσείς, αν θέλετε, θα μου απαντάτε για ό,τι σας απασχολεί στο e-mail μου:

andromachi.thassos@yahoo.gr

Όλα αυτά θα αναρτώνται και στο προσωπικό μου blog:

http://diamantopoulouandromachi.blogspot.gr/

Μπορείτε να με ρωτάτε για ό,τι σας απασχολεί, να μοιραστείτε μαζί μου μια καλή σας πράξη, κάτι θετικό που κάνατε ή κάτι που σας ενοχλεί, μια σκέψη σας ή ένα ποίημά σας. Εγώ θα περιμένω. Θα σας περιμένω, παιδιά μου.

Έτσι, θα δείτε πώς μέσα από μια εφημερίδα μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο πιο φωτεινό, πιο χαρούμενο, κόντρα σε ό,τι αρνητικό μας συμβαίνει.

Με αγάπη,

Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου-Φιλιππίδου

Σας αφιερώνω το ποίημά μου «Να αφήνεις πίσω σου παιδί μου το άρωμά σου»

ΝΑ ΑΦΗΝΕΙΣ ΠΙΣΩ ΣΟΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΣΟΥ!

…Ν’αφήνεις πίσω σου, παιδί μου το Άρωμά Σου, το Άρωμά Σου, ν’Αφήνεις!

Δεν φτάνουν μονάχα τα Λόγια!Κάποιες φορές δεν φθάνουν, μήτε τα Έργα!

Μες την ποδιά σου, μια θάλασσα λευκές Ροδοδάφνες,να προσφέρεις,

να κρατάς σαν ντελικάτη πεταλούδα, μες τις χούφτες, την  Αθωότητά Σου!

Και μην ξεχνάς να αφήνεις πάντα πίσω, το Άρωμά Σου,

την ευωδιά σου παιδί μου με γράμματα Αγάπης, να την στέλνεις.

Την Αύρα Σου, πάντοτε Φωτεινή να την προσφέρεις,

και να Φεύγεις, να Φεύγεις Όχι στα Δύσκολα,στα Επικίνδυνα να Φεύγεις,

τότε που μπορούν να σου θρυματίσουν, κάτι,από τα ντελικάτα φτερά της πεταλούδας,

που’χεις κρυμμένη, μέσα στα χέρια Σου….

Κάποιες φορές δεν φτάνουν τα Λόγια,μήτε τα Έργα!

Χρειάζεται ν’αφήνεις πίσω Σημάδια,να βρίσκεις τον δρόμο, να επιστρέφεις πίσω,

σ’ότι ονόμασες Ιθάκη Σου!

Να Φεύγεις, δίχως να δειλιάζεις,να επιλέγεις αυτό που είναι Αρκετό για Σένα

αυτό που είναι Δυνατό για Σένα!

Πρόσθετα στολίδια να μην θέλεις,να ξέρεις παιδί μου, μες την Αφαίρεση, τι θα κρατήσεις!!!

Μην χαθείς μέσα στο είδωλό Σου, σαν τον Νάρκισο, μην χαθείς !

Μάταια είναι παιδί μου, όλα τα Ανθρώπινα, Μάταια!!!

Και μην φοβηθείς να στάξεις, σε όλες τις ψυχές των ανθρώπων

από το Μύρο, που σου’χω πει να κρατήσεις!...

Να βαραίνει ο Ίσκιος Σου, παιδί μου, να βαραίνει,δίχως να είναι απαραίτητη, η παρουσία Σου,

ν’ακούγεται ο αντίλαλος της φωνής Σου,δίχως εσύ να μιλάς!!!,

αρκεί η ομιλία σου, να είναι καθαρή,κι ο Αντίλαλός σου, μες το φαράγγι, θ’απλωθεί,

μακρόσυρτος και επαναλαμβανόμενος!Θα πολλαπλασιαστεί η Φωνή σου, δίχως Εσύ να μιλάς!

Και μην ξεχάσεις, αυτό που’χουμε πει πολλές φορές,να βοηθάς όπως τον Καλό Σαμαρείτη,

και στον Θυμό Σου, μη ξεχάσεις να μονολογείς,«΄Αφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»

Από τον δύσκολο δρόμο να πηγαίνεις, την στενή πύλη,Να ευλογείς την Μακρά πορεία!

Στις πλάτες σου, να σηκώνεις το χρέος και το καθήκον ως το τέλος

και στις Φιλίες Σου, πιστή σαν τον Φειδία και το Δάμωνα,να είσαι!

Κι έτσι θ’αφήνεις, το άρωμα Σου, πίσω Σου,Δυνατά θα το Αφήνεις!

ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ

Εδώ χαλαρώνουμε... γελάμε!

Ο Τοτός γυρίζει από το σχολείο στο σπίτι του κλαίγοντας.
- Τι έχεις; Γιατί κλαις; τον ρωτά η μητέρα του.
- Με χτύπησε ο δάσκαλος.
- Και γιατί σε χτύπησε;
- Να, γιατί απάντησα σε μια ερώτηση που κανείς άλλος δεν μπορούσε να απαντήσει.
- Τι; Και αντί να σου βάλει άριστα σε χτύπησε; Και ποια ήταν αυτή η ερώτηση;
- Ποιος έσπασε το τζάμι του σχολείου...!

Εδώ παίζουμε!